ویرگول
ورودثبت نام
Amir.1917
Amir.1917
Amir.1917
Amir.1917
خواندن ۲ دقیقه·۴ سال پیش

شانزده از بیست ویک

۱-چند سال پیش منتظر زنگ تلفن بودم،‌ از خود بی خود شده بودم و با چشم های بسته فقط به صدای که می خواست بیاید از تلفنم فکر می کردم.

تلفن زنگ خورد و جواب دادم و کلا کمتر از پانزده ثانیه طول کشید. بعد آن‌، حالتی را داشتم که وقتی به مکانی برای اولین بار می روی‌. انگار اولین بار خانه ام را می دیدم، صدای یخچال و ساعت برایم عجیب بود! تا اینکه بعد چند دقیقه برایم عادی شد.

۲- قبلا ها فکر می کردم من آدم صادق و راستگویی هستم و بقیه آدم ها دروغ بیشماری می گویند. حق هم داشتم، چون واقعا بعضی جاها برایم راستگویی سخت بود و آدم های دور و بر قسم می خوردند که راست می گویند، در حالی که مطمئنا دروغ بود.

۳- وقتی در جمعی مشغول صحبت هستیم و کسی از آن جمع خارج شود،( در بیشتر مواقع) بعد از رفتنش شروع می کنیم به غیبت گویی و اینکه چقدر این فرد دروغ گو ست. و فردی خودش در آن موقع می گوید از دروغ بدم می آید و به محض رفتنش، او را هم دروغ گو می پنداریم.

۴- چیزی که کم و بیش ذهنم را مشغول می کرد، این بود که وقتی در جمع شان نیستم، مرا به دروغ گو بودن متهم می کنند؟

جوابی که من پیدا کردم، بله هستش. با اینکه من سعی در راستی دارم اما دلایلی باعث می شود که مرا راستگو ندارند:

الف: برداشت اشتباه دیگران: چیزی را که می گویم ممکن است اشتباه برداشت کنند.

ب: برداشت اشتباه من: ممکن است تفسیر من از یک مسئله با تفسیر فردی دیگر از همان مسئله متفاوت باشد.

گزینه ب گزینه مهمی است؛ ممکن وقتی من اتفاقی را مشاهده می کنم و تفسیر من x است، فردی دیگر y تشخیص می دهد.

بنابر این به این نتیجه رسیدم که افراد راستگو بیشتر از افراد دروغگو در روی زمین وجود دارند و اشتباه از آن ماست.

چه خوبه که وقتی چیزی غیر عادی رو میشنویم یا میبینیم‌، از بازگو کننده اش سوالات تکمیلی بپرسیم تا اشتباه متوجه نشیم.

پایان



دروغاشتباهنویسندگیکتابخوانی
۴
۰
Amir.1917
Amir.1917
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید