ویرگول
ورودثبت نام
Amir.1917
Amir.1917
Amir.1917
Amir.1917
خواندن ۲ دقیقه·۴ سال پیش

سیزده از بیست و یک

انفجار لحظه ها:

پژمان جمشیدی در سریال پژمان خطاب به روانشناسش گفت:

وقتی تو پرسپولیس بازی می کردم، یه بار مصدوم شدم و رباطم پاره شد و خونه نشین شدم. باشگاه پولم رو نمیداد و همون موقع عینکی خریدم که بعدش فهمیدم تقلبیه و سرم کلاه رفت و همون موقع صورتم تبخال هم زد.

اون موقع فکر می کردم دیگر چنین روزی نخواهم داشت. اما الان وضعیتم خیلی بدتره. من الان تو هیچ تیمی نیستم. خونه ای ندارم. کسی دیگه پژمان جمشیدی رو نمیشناسه و پولام هم داره تموم میشه.

اون موقع که داشتم این قسمت رو می‌دیدم یاد چند سال قبلش افتادم و همون لحظه گفتم دیگر چنین روزی را نخواهم داشت. حالا تعریف میکنم.

در سوم دبستان منتظر سرویس مدرسه در صبح زمستانی بودم. سرماخورده بودم و سردم بود. تکالیفم را ننوشته بودم، حوصله مدرسه رو نداشتم( ولی نمیدانم چرا اصرار بر بودن در مدرسه داشتم!)، چند پیرمرد را دیدم که داشتند ورزش می کردند و من ناتوان،دیگر نمی توانستم رو پایم به ایستم.

اون لحظه که داشتم سریال پژمان را می دیدم ، من ساده لوح خوشحال بودم که دیگر چنین روزی نخواهم داشت اما داشتم، خیلی زیاد، سالی چند بار که در بعضی مواقع به انفجار رسید و کار از کار گذشت و قابل برگشت نبوده و نیست.

چند وقت پیش داشتم فکر میکردم که چرا در روز هایی که تمام کائنات دست به دست هم می دهند تا تو در آن روز (یا روزها ) در رنج باشی؛ کنترلت را از دست می دهی و نمیتوانی مدیریت کنی و انفجار اتفاق می افتاد؟

به این نتیجه رسیدم که مشکلات زیاد است و وقتی در یک روز به هم می رسند، تو باید بعضی چیز ها رو فدا کنی.

حال چرا مشکلات زیاد است؟چون حل نشدند و زیاد زیاد شدند. مشکلات کوچک را در نظر نگرفتیم و بی خیال ازش رد شدیم و بزرگ بزرگ شدند. مثلاً کسی که یک هفته درس نخواند، مشکل کوچکی است و اگر این یک هفته، یک هفته ی دیگر اضافه شود و همینطور زیاد شود، سرانجام به مردود شدن در مدرسه یا دانشگاه می انجامد و زندگی فرد را عوض می کند.

رنج ها و مشکل کوچک تان را حل کنید تا بزرگ بزرگ تر نشوند و بر شما غلبه نکنند.

پایان






نویسندگیرنجمشکلاتمدرسهسریال
۷
۰
Amir.1917
Amir.1917
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید