
باری، خواستم به رسم همه ی عقلایی که در تاریخ ما به چهل سالگی پخته و عاقل و گاها دین دار شده اند و از آن بالاتر مانند همه مردان میانسال هموطنم که دایم الغر میشوند کمال خود را با اعتراض نشان دهم قصد داشتم ، سیاههای فراهم آورم از احوالاتِ شخصی که از قضایِ روزگار «شهروندِ معمولی» خوانده میشود؛ همان موجودی که تمامِ توشهاش از دنیا، خواندن و مدرکی و تخصصی است و کولهباری از تجربه که در کارگاههایِ این مرز و بوم، به پای بویلرها و مخازن آنهم از نوع تحتفشارش ، به بهایِ سپید شدنِ موی و زمخت شدنِ دست، اندوخته است. خواستم بگویم ما نیز در این فراخنایِ خاک زیست میکنیم و شایستهیِ دیدن و شنیدنیم. اما چون چشم باز کردم و ریلگذاریِ امور را در این ملک نگریستم، دیدم الحمدلله همه چیز چنان بر مدارِ تدبیر و عقلانیت میچرخد که هرگونه کلامی جز تحسین، کفرانِ نعمت است. و سیاه نمایی. و همگان نیک میدانیم سیاه نمایی مستوجب عذابی الیم است .(حاشا وکلا)
نظامِ اقتصادی را که نگریستم، دیدم به چنان کمال و زهدی رسیده که اگر کمری در این میان زیرِ بارِ تورم خمیده شده یا لهیده و شکسته ، حتماً از غفلتِ خودِ اوست که لذت «لنگبستن» و ارتزاقِ زاهدانه از نانِ خشک را طبقِ فرامینِ بزرگان(آن یگانه سیاست دان و پزشک اطفال و تاریخ دان و جامعه شناس و جامع العلوم و ابوالمشاغل ) نیاموخته است. چه باک اگر با پایافزاری فرسوده به مصافِ دیوِ امپریالیسم برویم؟ مگر ما از ملت غیور و متمدن و همه چیز تمام کمتریم ؟!
البته آقا زادگان گوینده این کلام مشعشع به حول قوه الهی در کشورهای اجنبی و دشمن به صرف نخبگی و علامه دهر بودن دارای مکنت و ثروت شده اند که همانا باز به استناد سخن یکی از این دست والدین همیشه مدیر فرزندش در خارج از کشور حتی کیفیت نمازش بالاتر رفته ،ای صد هزار لعنت به آنکه نماز با کیفیت فرزند دلبند شما را ندید و پشت هم فیلم و خبر از سبک زندگی متفاوت آنها میگرفت و منتشر میکرد .(.....)
برگردیم به کشوری که تنها کشوری که الگوی ماشده خوب گیریم که یک دسته و گروهک در آن کشور قات میزنند سپس قاطی میکنند برای استعمار و آمریکای خوار مادر همانا اینجا قات که سهل است ..... اصل، عقیده و نیت و زهد است و پایِ برهنه، خود نشانِ صلابت. گرسنگی فقر و عدم امنیت فکری کف روی آب هستند مهم مبارزه است حالا با کی و برای چه به چه دلیل در این مقال نمیگنجد .
بر عرصهیِ اشتغال و دیوانسالاری نیز که نظر افکندم، دریافتم شایستهسالاری به حدی از وفور رسیده که هر عقلِ سلیمی را مبهوت میسازد. وقتی میبینیم تشنگانِ خدمت، و انشالله نه شیفتگان قدرت بیبهره از تخصصهایِ دستوپاگیر، بر صدرِ مصادرِ امور تکیه زدهاند و چرخِ مملکت همچنان بیمنتِ علم و دانش میچرخد، یقین حاصل میشود که آنان که بهرهای از هوش و مهارتی دارند، حکما یا دچار بیماری مسری هستند که خدایش هیچ عقل سلیمی حاضر به همکاری با او نیست ویا سیر و پر هستند و نیازی به اشتغال در این سیستمِ بینیاز ندارند! سپاس خدایی را که سیستم با سرعتی شگرف بر ریلِ صحت میتازد و تنها این طبعِ کجبینِ امثالِ ماست که در پیِ بهانه میگردد تا بپرسد: «چرا دمِ گربه دراز است و درِ گنجه باز؟» وگرنه هیچ موکد عارضم که هیچ نقصی نیست و اگر گاهی عنصری نامطلوب تحت تاثیر دشمن و فضای مجازی زبانش لال اعتراضی میکند دروغ و خلاف میگوید .(العهده علی الراوی)
از کراماتِ دیگرِ این سامان آن است که اصطلاحات و مفاهیمی چون «خستگی روحی» «رانت»«فاصله طبقاتی » را از لغتنامهی نسلِ ما زدودهاند! دلیل کلمه هم مثل ابزار اگر تا مدتی مردم استفاده نکنند دمده و قدیمی میشود و از خاطره ها پاک داستان این دست کلمات هم نامأنوسی برای مردم و ملت است ما امروز چنان به مقامِ محو و پودر شدگی رسیدهایم که دیگر حظّی از خستگی نمیبریم. وقتی صبحدم به طلبِ یک شغلِ ساده—تنها برای ابقایِ رمق و پرداختِ اجارهبهایِ آلونک—به سامانههایِ عریض و طویل اشتغال و کار رجوع میکنیم و با پاسخِ سرشار از حکمتِ «برو زنگ میزنیم » یا «اولویتِ سهمیههایِ ممدوحه» مواجه میشویم، نباید سکوتِ ارادهها و سد اداره ها را بیاحترامی و حق و ناحق دانست؛ چه بسا اولیایِ امور با بیجواب گذاشتنِ رزومههایِ چندصفحهایِ ما، خواستهاند طبعِ ما را به فضیلتِ «صبرِ ایوب» بی ارایند تا جوانیمان به جایِ هدر رفتن در چرخدندههایِ تولید، در آستانهیِ تسلیم و رضا تطهیر شود! باشد که رستگار شویم
از سویِ دیگر، چقدر لذتبخش است تماشایِ اعجازِ عدالت در شبهایِ کار! آنگاه که ما در راستایِ تزکیهیِ نفس، مشغولِ عبادت شبانه که همانا کار آنهم در قالبِ مسافرکشی با ارابههایِ فرسوده هستیم—تا هزینهیِ استهلاکِ ابزارِ رزقمان تأمین شود—میبینیم آقازادهیِ نوخواسته و نو رسته و بینیاز از دیپلمِ متوسطه، یحتمل به پاسِ تقوایِ ذاتی و اصالتِ نَسَب(ژن برتر )، یکشبه قبایِ صدارتِ هلدینگهایِ چندصد میلیاردی را به تن کرده است. وجودِ کاروانِ محافظان و مرکبهایِ ضدگلوله در مسیر ویژه (BRT)برایِ این عزیزان نیز کاملاً عقلانی است؛ چه سرمایهای بالاتر از این ژنهایِ مطهر و همگی از دم نخبه که باید از گزندِ بادِ صبا و آهِ بیتأثیرِ ما در امان بمانند؟
در نظامِ بانکی نیز وفورِ برکت موج میزند. اینکه یک شهروندِ معمولی چون حقیر برایِ دریافتِ وامِ ناچیزِ ازدواج باید ماهها در صفِ استسقا بنشیند و هفتاد خانِ رستم را با ضامنینِ معتبر گز کند، حتماً برایِ سنجشِ عیارِ پایمردیِ ماست ؛ و در مقابل، اینکه دختر و دامادِ فلان مسئولِ مخلص، تنها با یک سفارش شفاهی به تسهیلاتِ هزار میلیاردیِ بدونِ ضامن برایِ فتحِ برجهایِ زعفرانیه دست مییابند، اثباتِ این اصلِ است که (به مردم و رعیت ربطی ندارد و یک به یک ،مال پدر پدر پدر جدشان است ) از شیر مادر حلال تر ایشان بادا که هر ریال به ریال آن خیر کند بر تمام یک به یک ایشان .(امین )
حتی فیلترینگ و کندیِ اینترنت را باید از الطافِ خفیه دانست! وقتی بارگذاریِ یک فایلِ ساده در سامانههایِ هوشمند بیست دقیقه زمان میبرد، فرصتی مغتنم برایِ اعتکافِ فکری و تأمل در ناپایداریِ جهان فراهم میشود. البته اینکه «خواصِ درگاه» از سیمکارتهایِ سپید و خطوطِ بیفیلتر بهرهمندند، نه از سرِ تبعیض، بلکه برایِ آن است که بارِ سنگینِ گناهانِ فضایِ مجازی تنها بر دوشِ توانمندِ آنان باشد و آحادِ مردم از مفسدههایِ شبکه در امان بمانند! خدایشان خیر دهد .
راستی چقدر فرحبخش است دیدنِ همکلاسیِ تهِ کلاس که توانِ نگارشِ یک جملهیِ عاری از غلط را نداشت، اما امروز به برکتِ پدرزنِ منصب دار و مقتدر، بر مسندِ ریاستِ سازمان تکیهزده و عضوِ هیئتمدیرهیِ چندین شرکتِ بورسی است. پینهیِ متبرکِ پیشانی و محاسنِ شانه شدهاش گواهی میدهد که این همهافزاییِ ثروت و قدرت، تنها پاداشِ عباداتِ مخلصانه است و تخصص، جز سردرگمی و حاشیه سازی حاصلی ندارد.
عالیجنابان!
گمان مبرید این سکوتِ عمیقی که ملک را فرا گرفته، خدایناکرده نشانهیِ گله یا ملال است؛ خیر! این سکوت، مرتبهای عالی از «خشنودیِ مطلق» و بینیازی است. ما به مرحلهای رسیدهایم که دیگر هیچ خواستهای از سفرهیِ گیتی نداریم و به کلی از رنجِ «انتظار» رها شدهایم. تمامِ این بغضهایِ خاموش و خشمهایِ نیامده به زبان، تنها نجواهایِ شکرگزاری است که زیرِ خاکسترِ تقوا پنهان ماندهاند.
مطمئن باشید هیچکس نیازمندِ گوشسپردن به سخنان و وعدههایِ معطرِ شما نیست، زیرا وعدهها پیش از گفتن محقق شدهاند! شما همیشه عمل کردید و کمتر حرف زدید .
حق با شماست که جمعِ مردم را تنها همان چند ده نفرِ گردِ خویش ببینید، چرا که ما ملت میلیونیِ خاموش، اصولاً وجودِ خارجی نداریم تا نیازمندِ توجه باشیم.
ما وظیفهیِ ثناگوییِ خود را با کلام الکن خود ادا کردیم. همهچیز تا ابد بر همین ریلِ سلامت خواهد ماند و گردِ زمانه بر این تالارِ آینه نخواهد نشست. شما به کامرانیِ خویش ادامه دهید که خدا میداند تا چه زمان این بختِ بیدار پایدار میماند؛ ما نیز در گوشهیِ تنگ و پرفشار خویش به شکرانهیِ این همه تدبیر، دست بر دعا برداشتهایم! و از بالا تا پایین شما شایستگان دولتمرد را روزانه کرور کرور خروار خروار مورد تفقد و عنایت ویژه قرار میدهیم .
که همانا خدا هست .
مخلص امین ظاهری