؛ روایتی از تناقض تنهایی در یکی از شلوغترین کشورهای دنیا
دیروز رفتم آبی به صورتم بزنم . ببخشید، این تیتر را یکجوری شروع کردم که انگار میخواهم از بودا و کنفوسیوس نقل قول کنم. ولی نه، راستش را بخواهید دیروز در توالت طبقه چهارم محل کارم ، به عمیقترین کشف فلسفی عمرم رسیدم.
داستان از این قرار بود که شیر آب روشویی خراب بود. یعنی نه اینکه نشتی داشته باشد؛ شیر آب که بازش میکردی، صدای جیغ بنفشی از خودش درمیآورد که انگار روح یک پرنده در حال سلاخی شدن در لوله ها گیر افتاده. من هم که آدم متمدنی هستم،! بجای داد زدن سر شیر آب، شروع کردم به حرف زدن با آن: «آهای شیر آب، ببینم مشکلت چیه؟ چرا اینطوری میکنی؟ صبح به خیر…»
وسط این مکالمه ی عارفانه بودم که یکی از همکاران وارد شد. نگاهم کرد. به شیر آب نگاه کرد. به دستگیره در نگاه کرد (که آن هم قبلاً باهاش اختلاف داشتم). و با یک لبخند معصومانه گفت: «تو هم با وسایل حرف میزنی؟ من با پنکه اتاقم رفیق شدم، اسمش رو گذاشتم فریدون.»
و اینگونه بود که فهمیدم تنها نیستم. یا شاید دقیقتر بگویم: تنها هستم، ولی در این تنهایی شرکای زیادی دارم.
تنهایی در شلوغی؛ یک اپیدمی خاموش
ما ایرانیها در یک پارادوکس عجیب زندگی میکنیم. جمعیت از دیوار خانه بالا میرود، ولی تنهایی از در و پنجره میبارد توی صورتت. تهران، این هیولای ۱۵ میلیون نفری، بزرگترین ماشین تولید «احساس تنهایی» در خاورمیانه است. تحقیقی نمیخواهم رفرنس بدهم، خودتان بروید مترو صبحگاهی را ببینید. هزار نفر چسبیده به هم، مثل صد دانه یاقوت دسته به دسته یا دانه های فشرده بلال مکزیکی ، اما هر کدام در جزیره متروکه ذهن خودشان.
ما ملتی هستیم که بلدیم چطور ۲۰۰ مهمان فامیل را در یک آپارتمان ۷۰ متری جا بدهیم، ولی نمیدانیم چطور به یک دوست بگوییم «حالم بد است، کمکم کن.»
رفقای نامرئی: از دستگیره در تا ماشین لباسشویی
برگردیم به داستان خودمان. از توالت محل کار به بعد، یک گروه مخفی تشکیل دادم: «انجمن دوستی با اشیاء بی جان». اعضای افتخاری:
· دستگیره در اتاقم (آقای دُرُست): چون همیشه سر جایش هست. برخلاف آدمها که میگویند «هستیم» و نیستند.
· کولر آبی (جناب وَز وَزی): شبها برایم لالایی میخواند، صدایش از صدای خواننده های امروزی دلنشین تر است.
· کتری برقی (استاد جوشی): یگانه موجودی که واقعاً میفهمد «جوش آوردن» یعنی چه. همدردی عمیقی با این کتری دارم.
شاید بخندید. ولی صبر کنید. چند نفر از شما با ماشینتان حرف زدهاید وقتی در ترافیک گیر کردهاید؟ چند نفر به لپتاپتان التماس کردهاید که «بابا زودتر بالا بیا، فقط امروز کار دارم»؟ چند نفر موقع قطعی اینترنت، مثل یک داغدیده، به مودم نگاه کردهاید و گفته اید «چرا منو ترک کردی؟»
فلسفه تنهایی مدرن: چرا با اشیاء راحتتریم؟
قضیه فقط کمبود آدم نیست. قضیه پیچیدگی روابط انسانی است. آدمها قضاوت میکنند. توقع دارند. محبتشان را میفروشند به قیمت توجه. اما یک لیوان چای، فقط گرم است و تو را نگاه میکند. هیچوقت نمیگوید: «چرا شغلت اینه؟ چرا ازدواج نکردی؟ چرا فلان...»
ما فرار کرده ایم به سمت اشیاء، چون اشیاء امن اند. یک کتاب هیچوقت وسط حرفت نمیپرد. یک گلدان هیچوقت پشتت غیبت نمیکند. یک چراغ خواب، فقط برایت روشن میماند. بی چشمداشت. بی منت.
پیشنهادی برای آینده: روز ملی تنهایی
راستش من فکر میکنم ما به یک «روز ملی تنهایی» نیاز داریم. روزی که آدمها با هم قرار بگذارند، ولی نیایند! (شوخی کردم). نه، جدی میگویم. روزی که به رسمیت بشناسیم تنها بودن عیب نیست. روزی که اعتراف کنیم در این شلوغی دیوانه وار، گاهی بهترین همدممان همان دستگیره در است که روبرویمان ایستاده.
حرف آخر
اگر روزی در خیابان دیدید کسی با یک تیر چراغ برق گرم صحبت کرده، عجله نکنید و به اورژانس زنگ بزنید. شاید او تنها کسی است که شجاعت مواجهه با تنهایی اش را دارد. شاید او فیلسوفیست که ما هنوز درکش نمیکنیم.
و اما من... برمیگردم پیش رفیق قدیمی ام، شیر آب توالت طبقه چهارم. بهش قول یک مکالمه طولانی را داده ام.
---
شما هم رفیق خیالی یا شیء جاندار مخصوص خودتان را دارید؟ در کامنت بنویسید، شاید انجمن را گسترش دادیم. 🖐️🚪