اینجا زمینِ بازیِ آدمهایِ کوتوله است؛ جایی که هر کس کمی بلندتر از سقفِ اتاقِ مدیران قد بکشد، باید سرش را برید. ماجرا دیگر بحثِ یک برنامه ورزشی یا فیلتر شدنِ یک سایت نیست؛ ماجرا رویاروییِ همیشگیِ «توانستن» در برابرِ «نخواستنِ» آنهاست.
در خاطرات جمعیِ ما، در تمامِ این سالهایِ سگدو زدن و دویدن دنبالِ یک لقمه آرامشِ گمشده، دلخوش بودیم به چند نام. به شجریان که در اوجِ خفگی برایمان ربنا میخواند، به علی دایی که شناسنامهیِ ما در غربتِ مرزها بود و نامش آبرویِ خاک، و به عادل فردوسیپور که دوشنبهشبهایمان را به حقیقتِ فوتبال گره میزد. نسلِ ما، ایستاده در انتهایِ صفِ مصیبتها و تحریمها و سوءمدیریتها، تنها همینها را داشت تا وقتی با دنیا مواجه میشود، سر بالا بگیرد. اما مگر چند نفر از این دست آدمها داشتیم که اینطور بیپروا و بیرحمانه دست رویِ گلویشان گذاشتید؟ هرچند، خیالِ باطلِ شماست؛ اینها حذفشدنی نیستند، فقط جایتان را تنگ کردهاند.
وقتی دوربین روی صورتِ عادل زوم شد و آن قطرههای اشک روی گونههایش سر خورد، او دیگر یک نفر نبود. عادل در آن لحظه، ناخواسته آیینه و نمایندهیِ تمامقدِ نسلِ بزرگی از جوانانِ این سرزمین شد؛ جوانانی باسواد، پر از ایده، پر از انگیزه و تخصص که تعهدشان به این خاک، فرسنگها بیشتر از شما جماعتِ رخچرکین و دلچرکینِ پشتِمیزنشین بود. عادل که گریه کرد، کلِ کشور تکان خورد، چون هر کس به آن چشمهای خیس نگاه کرد، تصویرِ ویرانشدهیِ خودش را دید. تصویرِ سالها درس خواندن، تلاش کردن و دویدن، و در نهایت کوبیده شدن به دیوارِ ممانعتها، سهمخواهیها و تنگنظریهایِ شما. شما اجازه و لذتِ کار کردن در وطنِ مادری را از این نسل گرفتید و استعدادهایشان را زیر خروارها رخوت و ناامیدی دفن کردید.
حالا او ایستاده، بغض در گلو، و میپرسد: «آخه لامصبا، چرا نمیذارید کار کنیم؟»
شنیدید؟ یا خودتان را به کری زدهاید؟!. چشمانِ کورتان را باز کنید و ببینید این فریادِ یک نفر تن خسته نیست؛ این گلویِ یک ملت است. حرفِ او ساده است: شما چه میدانید خدا کجاست؟ شما دین و ایمان را، وطن را، و قانون را دکانِ دو نبش کردهاید برای مکیدنِ خونِ خلقی که نایِ ایستادن ندارد. دکانِ شما نه برای اخلاق بود و نه انسانیت؛ فقط دیواری بود برای پنهان کردنِ کوتهفکریها و سهمخواهیهایتان.
عادل نمیگوید بگذارید من هم سهمی از رانتها و اختلاسهایِ کلانِ شما داشته باشم. نمیگوید بگذارید من هم مثلِ شما پشتِ تریبونها دروغ ببافم و ریا کنم. او فقط حقِ کار کردن میخواهد؛ حقِ ابتداییِ هر آدمِ زندهای در این جغرافیا. شما از کدام تبارِ تاریکید که حتی کار کردنِ فرزندانِ این خاک هم آزارتان میدهد؟ چرا سیر نمیشوید؟ چرا دست از سرِ این مردم برنمیدارید؟ شما تقاصِ کدام گناهِ نکردهیِ این ملتید که اینطور مثلِ سقفِ پوسیده روی سرمان آوار شدهاید؟
مدیرانِ کتوشلواریِ بیکارنامهای که پشتِ نامههایِ اداری و تصمیماتِ پشتپرده پنهان شدهاید! با حذفِ دایی و خاموش کردنِ عادل، جایگاهِ آنها در دلِ مردم حتی سرِ سوزنی تکان نمیخورد؛ فقط عزتشان بیشتر میشود و لکه ننگِ شما پررنگتر. شما میروید، مثلِ تمامِ اسلافِ کجاندیشِ خود در تاریخ، اما نامِ دایی و عادل در حافظهیِ این سرزمین رسوب خواهد کرد. این خشمِ فروخورده، این غمِ پنهان، روزی .........
مخلص امین ظاهری