یادش بخیر، از معدود کتابهایی بود که باعث شد دلم بگیرد. شبهای روشن را میگویم. عاشقانهای خواندنی و تحسین برانگیز از فئودور داستایفسکی.
این داستان هم مانند سایر داستانهای داستایفسکی از نقطهای سرد و تاریک شروع میکند، لحظهای به اوج میرسد و نورانی میشود و دوباره همان نقطهی سرد.
نمیدانم میتوان گفت از روی تجربه یا که نه، ولی خیلی با حس و حال شخصیت اصلی آن حس همدردی پیدا کردم و درکش کردم. علاقهای به اسپویل کردن کتاب ندارم. به نظرم جذابتر از آن است که بتوان با اسپویل کردن حیفش کرد. فقط میتوانم بگویم عاشقانهایست که متحریتان میکند. جنبههای شیرین و تلخ خودش را دارد و احتمالا میدهم شاید برای برخی از شما مخاطبان که این داستان را مطالعه کردهاید یا مطالعه خواهید کرد، اتفاق افتاده است.
به هر حال، امیدوارم نیم نگاهی هم به این کتاب که من به عنوان شاهکار از آن یاد میکنم، بیندازید و از مطالعه آن لذت ببرید...