یک ثانیه

ماهم فرو ریختیم، چه بسا از متروپل و پلاسکو هم بدتر

اما هیج اخباری به دنبال پوشش آن نیست؛ زیر آوار های ما جسدی نبود، پس لزومی به آوار برداری نیست؛ تل‌انبار روی هم .

تلی از آواریم؛ تلی از خودمان، تصمیم گیری گُنگ و ترسناک شده و دل بستن، مرگبار

انگار ک قوه ادراک از بشر سلب شده، هیچ درکی از شرایط هم نداریم، چون متهم و مضنون ردیف اول بی صداقتی هستیم.

این دنیا پر از دل های شکسته شده، پر از حرف های نگفته و البته پر از انسان های ناشنوا.

من هم اینجا شرحِ پوچی می‌نویسم، پوچ شد همه چیز وقتی ک دروغ گفتن، زیرکی شد، مرگنامه ای کوتاه در شرح حالِ مردم اینجا همین است که:

جز خودشان باقی را عدم حساب میکنند

هر عملی از ما تغییری در حال دیگران است، و کاش قبل از تغییر آن را بفهمیم، با یک ثانیه جای هم زندگی کردن