یار نیست

چه بارها که چشم ها دید و عقل خودش رو به نفهمیدن زد

خیلی چیز هارو متوجه شدم و شدیم، اما اینقدر باورناپذیر بود که باور نکردم و نکردیم؛ غافل از اینکه فقط داریم گول خودمون رو میخوریم.

با همه اینها خیلی زمان نبرد تا رفته رفته به مهربونی ها و سادگی ها شک کنیم؛ ک البته پشت هر سادگی سیاستی بود؛ و من هنوز به دنبال مثال نقض می‌گردم.

خیلی حرف ها دیگه گفتنی نیست؛ تبدیل شده به تکرارِ اطلاعات قبلی، فقط بلغور می‌شن و هر بار گفتن دوباره اون ها به انزجار مخاطب از تفاوت فاحش موجود تا مطلوب بیشتر میکنه.

و انگار مطلوبی نیست؛ وقتی رضایت به پذیرش بی مسئولیتی میدیم، چه میشه کرد بر سر دوراهی خورد شدن اعصاب و عبور کردن از هر کم کاریِ عمدی با روکشی از توجیهاتِ توهین‌گونه.

و اما

سیاست های در برابر مهربونی رو دیدم، بلغور حرف های خوب رو شنیدم و انگار مطلوبی نیست، نزاع بر سر بقاست.

همینقدر تاریک، همینقدر ظالمانه و همینقدر مضحک.

یار نیست، اینجا به سادگی قلب ها را خرد میکنند و بعد پر میکنند و در حاشیه یا در سکوت، ظالم و مظلوم گریه میکنند

درشهر یکی اینجا، هشیار نمی‌بینم...

اردیبهشت ۱۴۰۱