
دیشب طرفای ۲ تو خیابون قدم میزدم، طبق معمول تنها.
خیابون بشدت تاریک بود و جز خودم کسی اونجا نبود.
رو کردم به آسمون و چند کلام مردونه با خدا حرف زدم.
بماند که چیا گفتم ولی متوجه شدم که دل خودشم گرفت از حرفامون...
دیشب یه دل سیر گریه کردم و خلاصه باید بگم که حرفامو شنید؛ رفیق واقعی همینه دیگه که بتونی راحت پیشش گریه کنی...
خوب میدونه که بهش دروغ نگفتم و خوب میدونه که حرف حسابم چیه؛ مشکل اینجاست فک کرده منم مث خودش صبورم
صبور هستما ولی ن قد تو، بابا بیشتر از طاقتم طول بکشه میشه یه آدم پر از اضطراب و دلهره...
خدایا میدونی چرا ماجرای حرفای دیشبمون رو اینجا تعریف کردم؟
میخوام بدونی هیچ ترسی از این ندارم که همه بدونن تو لیست دور و بریام فقط خودت موندی.
ولی آخه من ک قد ت نیستم؛ باید بتونم یجوری به تو برسم دیگه یا حتی وسیله رسیدن به تو برا یکی دیگه بشم؛ اما انصافا الان چیکار میتونم بکنم؟؟

مرسی که میخونید
رفقا پلوتو۳ رو بزودی منتشر میکنم