
خوب به یاد دارم،بهار۱۳۸۶ بود،حدود ۵سال سن و خواهری خردسال داشتم.
روزی پدرم بعد از دوهفته از محل کار آمد و حرف هایی میزد ک متوجه نمیشدم، نام یک شهر جدید را تکرار میکرد؛ اهواز.
زمان زیادی نگذش ک با هماهنگی های عموی پدرم و کلی ماجرا یک تریلی بسیار بزرگ آمد تا تمام وسایل خانه را بار بزنند و از دزفول به اهواز مهاجرت کنیم.
توانی نداشتم ک در جابجایی وسایل کمک کنم ولی همینکه از خواهرم مراقبت میکردم و میرفتیم گوشه ای بازی کنیم خودش کمک بزرگی بود.
در محله ای حاشیه ای در اهواز سکونت داشتیم ک تا محل کار پدرم بیش از ۱ساعت فاصله بود، از این تغییر بزرگ هراس داشتم، ترمینال سرکوچه ما بود ک آخر هفته ها با اتوبوس به دزفول میرفتیم، آنوقت ها در اهواز هیچ کسی را نمیشناختم.
دبستانی چند خیابان پایینتر بود و من دانشآموز مقطع پیش دبستانی آن بودم، اسمش را بخاطر نمیآورم
کلاس ما حدود ۲۰ نفر بود با ۶ نمیکت، ک ۲ نیمکت آن را چهارنفری مینشستیم آن یک سال ک با دختر و پسر های هم سن و سال خودم آشنا شدم کمی روزگار قابل تحمل شد، نام و حتی نام خانوادگی چند نفر از آنهارا خوب به یاد دارم؛ عباس و امیر ک همیشه دعوا داشتند؛ پوریا ک عاشق پرسپلیس بود، فاطمه ک نقاشی های قشنگی میکشید و من، که گفته بودم میخواهم فضا نورد شوم.
پاییز شده بود، در مسیر کوتاه خانه تا دبستان پر از درخت بود و من بخاطر اینکه برگ ها دردشان نیاید پا روی آنها نمیگذاشتم، گاهی هم مورچه ها را تا خانه هایشان میرساندم.
سال بعد بخاطر مشکلات مالی ک پیش آمد از آن خانه خارج شیم، ولی با قیمتی خوب خانه ای در محله ای نسبتا خوب و نزدیک تر به کار پدرم اجاره کردیم، آدم هایش باکلاس بازی در میآوردند و رفتار تبعیض آمیزی با ما که از شهرستان آمده بودیم داشتند.
خانواده ام هم پیگیر مدرسه ای برای کلاس اول من بودند؛ تنها ۴ ماه در آن خانهی خوب زندگی کردیم، صاحب خانه بدون اجازه همسر آن را به ما اجاره داد و بخاطر دعوای خانوادگی آنها ما از آنجا خارج شديم
مهلت گرفتیم و دربه در به دنبال خانه بودیم
روزگاری پر از هراس و اضطراب، کلافگی خانواده را میدیدم و میفهمیدم ولی خودم را سرگرم کرده بودم، حرف هایی بود ک دوباره برگردیم دزفول...