
از یه جایی به بعد توی زندگیم متوجه شدم ک باید بتونم رفته رفته منتظر هر اتفاقی باشم، تقریبا از اواخر ۹۷ به بعد.
دوستان زیادی داشتم ک کمترین مدت رفاقت بین اونها ۴سال بود.
باهم بزرگ شدیم، باهم مشورت میکردیم، درددل میکردیم قهر میکردیم و نهایت جز همدیگه کسی برامون نمیموند، خلاصه اینکه از وجود همدیگه خوشحال بودیم و...
زمستون ۹۷ در جمع دوستان حرف از برنامه ریزی برای سفر به عراق برای اربعین ۹۸ بود تقریبا همه برای اولین بار قرار بود از کشور خارج شیم و بیفتیم دنبال پاسپورت.
فکر میکردم این رفاقت ها ناگسستنی باشه و یا حداقل به آسونی از بین نره.
یک دستور همه چیز رو خراب کرد، البته مبنای اون دستور رو مصلحت هایی میدونستن ک مشخصا بوی کینه میداد از مقدسات وام میگرفتن و سلیقه رو تحمیل میکردند.
اربعین ۹۸ کربلا بودم همراه با یک مرد و پدر پیرش ک اجازه دادن همراهشون برم تا برای اولین بار تنها نباشم.
گهگاهی به عکس های اون سال نگاه میکنم عموما توی عکس ها تنها ایستادم و چقدر دلم میخواست که دوستانم هم میبودن.
بعد از اون کنار هر حس خوب نسبت به آینده احتمال از بین رفتنش رو هم ميدادم، منتظر هر اتفاقی بودم خب حقیقتا خیلی لذت بخش هست ک چندتا رفیق فابریک بیسچاری(۲۴ساعته) داشته باشی ولی خب از اردیبهشت ۹۸ به بعد از این نعمت محروم شدم و همچنان در تصاویر تنها ایستادم.