
پر از حرفم، حرف هامو با خودم در میون میزارم، یه بیخیال رو زبونم میاد و همه چی از بین میره
پر از حرفم، ولی زیاد حرف نمیرنم
بیشتر نگاه میکنم، میفهمم.
کوتاه میام و این عصبانیم میکنه
من همیشه برای خودم امید تراشیدم
امید برای تحمل فشار هایی بیشتر از ظرفیت عادی یک شخص...
من اینطور زندگی کردم، ۲۱ ساله...
عجله دارم اما نمیدونم برای چی، فقط میدوم
هرچی میخوام نیست و هرچی هست رو نمیخوام...
همه چیز به مرور در من دفن شده
من یک قبرستان هستم
هر از چند گاهی اجساد جدید می میاد و گاهی مردگان رو نبش قبر میکنند تا دوباره بمیرند و دفن شن.
حس هامو دیگران کشتند و دفن کردند
امید هامو دیگران کشتند و من دفن کردم
و آدم ها خودکشی کردند و هنوز اجساد اونها رو دلم باقی مونده
علاقه به هرچی داشتم، روزگار دست زیر چانه ام گذاشت و سرم رو چرخوند و سیاه ترین برگ اون رو نشونم داد
و وقتی دید دست ازش برنمیدارم
جلوی چشمانم از من گرفتش و به همه گان بخشیدش، از یک اسباب بازی ساده گرفته تا هرچی...
کاش میشد سرت داد بزنم
کاش با همهی خداییت میومدی و می نشستی، ازم خواهش میکردی تا منم نگاهت کنم.
همچنان می تراشم و صابون میزنم، امیدها و دلم را...