می نویسم تا بماند به یادگار، یکشنبه ۲۱ تیر ۱۴۰۵
امروز زیر بار هایی که روی دوشم بود جان دادم، نه نگفتم خم شدم یا شکستم یا... مطمئنم که کشته شدم
من از امروز کشته شده ام، یک بیمار نیستم، یک مضطر نیستم، یک مقتول ام.
از امروز تا روزی که دست و نفس مسیحایی تو مرا لمس کند از من سراغ طراوت نگیر، از من نخواه که بخندم، از من نخواه نگریم...
مرده ای متحرک در بین این مردم و کوچه خیابان ها قدم می‌گذارد، بگذار صادقانه بگویم، حتی تورا نمی‌شناسم چیز هایی از یک گم شده در ذهنم هست اما یادم نمی آید
قصه آن مروارید در اقیانوس را برای تو گفته ام ؟ همان مرواریدی که در اولین به آب زدن اورا یافتم...
در مسیر برگشت، مرواریدم را گم کردم، گم شد...
تو خودت،دوباره مرا دریاب چون قایقم آتش گرفت و سوخت
مرواریدم را گم کردم، گم شد.
