آن روز ها وقتی پایم در گچ بود، همه میگفتند نگران نباش زود خوب میشود...
و امروز دقیقا ۱۹۵ روز است ک منتظرم زود خوب شود، شوقی ک به زمستان آن سال داشتم در روز اول زمستان منهدم شد و امروز ک روز پنجم تابستان بعد از آن است هنوز ک هنوز است فرصت نکرده ام به زمستان فکر کنم.
و حالا صحبت هایی است ک ۱۳ تیر، روز سیزده تابستان، با تعدادی لوله و چاقو و مقداری وسایل مخصوص، یک عضو مصنوعیِ داخلی در پای راستم قرار دهند.
حالی شبیه به حال حمیدرضا صدر دارم، در کتابِ از قیطریه تا اورنج کانتی، لحظه به لحظهاش را توصیف کرده بود از درد کشیدنش تا مالیخولیای خواب هایش و وجه مشترکمان رفتار رک و بی رحمانه پزشک هاست
که حافظ گفت:
تنت به ناز طبیبان نیازمند مباد
وجود نازکت آزرده گزند مباد
سلامت همه آفاق در سلامت توست
به هیچ عارضه شخص تو دردمند مباد
جمال صورت و معنی ز امن صحت توست
که ظاهرت دژم و باطنت نژند مباد
با پزشک بیهوشی صحبت میکردم، ک خبر از بیهوشی عمومی(کامل) برا عمل میداد، مثل یک خواب بدون هیچ احساسی، یک کمای مصنوعی.
ک بعد از بیداری سرگیجه و کرختی در وجود خود احساس خواهم کرد، البته اگر، این تن بخواهد ک بیدار شود...
امروز از بخشی به بخش دیگر میرفتم از اتاقی به اتاقی، همه سالمندبودند و اولین پرسش آنهایی ک دلی برای حرف زدن داشتند این بود ک ،اینجا چ میکنی؟!؟
تمایز من با بقیه تنهایی بود، هرکس با فرزند جوانش آناده بود تا کارهایش را انجام دهد، من اما از همان ابتدا تنهایی راه رو های بیمارستان را قدم میزدم، از اتاق نوارقلب و بیهوشی تا آمازیشگاه و کلنیک ارتوپد، در سکوت به صدا ها توجه میکردم، به گرفتاری های هرکس برای بیمارش، ب تلاش ها برای اینکه زودتر کارشان تمام شود ولی چیزی ک بگوش نمیرسید کلافگی ها بود؛ هرکس دست بر صورت میگذاشت و چشم هارا میبست.
که گفتنی نیست شرح کلافگی ها...
از زمستان دلخورم