با یک تراپیست صحبت میکردم، میگفت وقتی حافظه گوشی پر میشه باید فضا باز کنی و الا دیگه نمیتونی ازش استفاده کنی، ذهن آدما هم دقیقه همینه و نوشتن مثل یک سیم رابط مغز رو به کاغذ وصل میکنه تا هرچی ک میخوای رو خالی کنه.
از یه جایی به بعد هم توی زندگیم فهمیدم ک اگر ننویسم غم باده میگیرم و یه فرصت خوبی برای تنهایی هام پیدا کردم،تا همش کتاب نخونم، یه جاهایی هم بنویسم...
نوشته هامو توی یک صندوقچه چی در کشوی دوم پاتختی اتاق نگهداری میکردم، (اسم یکی از اونها پلوتو بود) مدتی بعد احساس کردم بد نیست ک نوشته های داستانطور رو گاهی توی فضای اینستاگرام منتشر کنم، ولی خب فضای تصویر محور اینستا، نوشته رو پس میزنه؛ البته من برای مخاطب نمینوشتم، مینوشتم که خالی شم؛ولی به حال مخاطبایی داشت...
به پیشنهاد یک دوستِ عزیز با ویرگول آشنا شدم، روز های تلخ و شیرینی رو گذرونم اینجا نوشته هام خریدار داشت، میخوندن و نقد میکردن گاهی نظر میدادن و موجب یه گفتگوی زیبا میشد...
با انسان هایی دوستداشتنی آشنا شدم ک از معاشرت با اونها لذت میبردم. مثل یک انگیزه زیبا کنار ویرگولی ها بود. باعث میشد گاهی طعم تلخ نوشته هام تغییر هم بکنه و رو به روشنایی بره.
خب مث هرماجرایی ک یه صفحه زیبا داره یه روی قضیه هم تاریک میشه.
نزدیک به ۲ ساله اینجام، یه روزایی بوده که میخواستم رها کنم و برم پی کارم، حس کردم اینجا هم مثل اینستا شده، یه مدت دوباره با همون صندوقچه انس گرفتم.
نوشته های قدیمی رو میخوندم و نوشته هایی حدید مینوشتم، دنیا همه جور رویِ خودشو بم نشون داد توی این سالها. ویرگول به یک رفیق تبدیل شده بود که از یه جایی به بعد کنمیدونم چرا منو رها کرد...
یادمه در یک گروه ک با رفقای ویرگولی بودم گفتم:
بچه ها اگه یکی از ما به هردلیلی بمیره بقیه چطور باخبر میشن؟؟؟
به همون اندازه ک دور از ذهن بود همونقدر ترسناک بود و بچه ها هم سعی کردن بهش نپردازن.
خلاصه، توی ویرگول موندم،کمتر نوشتم و تنهاتر شدم ولی موندم.
خستگی سکوت میاره، و الان حسی برای حرف زدن ندارم...