
دریا مواج بود، انگار داد میزد. وقتی نم نمکی بارون بارید متوجه شدم که گریه، میکنه کنار ساحل دراز کشیده بودم، خیره به دریا؛ توی مشت هام شن ها را جابهجا میکردم؛ دست هام شنی شده بود. غرق افکار بودم؛ یکی از موج ها وقتی به ساحل رسید به پاهام خورد، انگار که کسی دستم رو گرفت و از اقیانوس فکر بیرونم کشید. به دور و برم نگاه کردم، دریا ناگهان آروم شد؛ دلم گرفت. با خودم گفتم:خدا کنه که نشه...
دست هام شنی شده، خدا کنه نشه...
ولی دریا کار خودشو کرده بود تلاطم موج هاشو به چشمای من داد...
آخر شد اونیکه نباید؛ تو مسیر برگشتن صورتم شنی بود...
_____________________________________________
فکر کنم یک هفته ای میشه که نیومدم اینجا سر بزنم، میخوام هرجور شده فکر و ذکرمو متمرکز کنم و کمی آروم تر شم؛ انگار شدنی نیست خیلی شلوغ پلوغه...
امروز وقتی خبر فوت یکی از دوستانِ دور رو بر اثر کرونا متوجه شدم، دیگه بهم ریختم و طاقت نیاوردم...
برای کسی که دوست نزدیک نداره، دوستای دور میشن رفیقای صمیمی، و الان اون هم دیگه نیست...
آخه یه دل چقدر طاقت داره، زمونه این روز ها به قدر کافی داغ دلمون گذاشته، روز به روز هم تنهاتر میشیم.
______________________________________________
بازهم رو به من، ای آشِنا آورده ای/
با خودت اینبارهم کلی بلا آورده ای
پرسش هرکس ز من این شده است/
این همه غم از کجا آورده ای؟
اینقدر آینده را برای من ترسیم نکن/
به خیالت که برایم صفا آورده ای؟
حرفهایت میزند بر دل شرر/
به حیاطِ خانهی قلبم عزا آورده ای