ویرگول
ورودثبت نام
امین
امیناحساس سوختن به تماشا نمی‌شود؛ آتش بگیر، تا که بدانی چه می‌کشم
امین
امین
خواندن ۱ دقیقه·۵ سال پیش

حرف های فلفلی


روز های اول از سالهای پایانی دهه دوم زندگیم واقعیت هایی روبه روم میکنه که جز خنده تلخ کاری‌نمیتونم براش بکنم.(و کمی هم تند حرف بزنیم)


تلخند می‌زنم به تمامی منفعت طلبی هایی که روکش رفاقت داشت؛ بعدش هم وظفیه شد و بعد از هر لطف زیر دِین بودیم...


رو راست باشیم؛ کسی بزرگی نکرد، فرمانروایی کردن

کسی استادی نکرد، ابزار می‌دیدنمون

از اساتید حقارت و پوچی بهم تحمیل شد

از اساتید یاد گرفتیم جز اونا بقیه گرگ ان و البته چوپان وارانه به قصاب سپرده شدیم.

هرچه خواستم شایستگی‌ش رو نداشتم چون باب سلیقه نبود و برا همین بی استعداد هستم

و انتخاب هام تحمیل شد

خدا با همه خداییش زور نگفته بود...


گفتن به بزرگتر احترام بگذار، و بزرگتر های احترام ندیده‌ی ما...

که بزرگتری به بزرگواری بود.


علاقه‌ها برام مضر بود چون دوستشون داشتم

و پیگیری علاقه یعنی ورود به ورطه نابود چراکه خروج از مسیر عقیده است

و بزرگتر های کوته بین ما که پیشرفت ما رو تو گلخونه هاشون میخواستن نه تو مسیری ک استعدادشو داریم.

که علاقه نشونه استعداد بود.


جز تفرقه بین برادر ها

جز کینه سازی بین تفکر ها

جز جبر و دستور

جز خاله زنک بازی های کودکانه!!!

کمی از حاصل کار بگید برامون...


مشکل این بود که دوستون داشتم و حرفتون برام اعتبار داشت

مشکل محبت زودباور بود

و باز هم شما بی تقصیری.

مقصر هم منم که پشتِ دوربین رو ترجیح دادم

که چشم از روی زبونم نیفتاد

که هر توهینی رو به چشم یک نکته آموزشی دیدم

که هر بیگاری رو یک قدم تربیتی میدونستم

که تنها شده دست شماهستم.

.

.

.

هرگز کسی هر‌آنچه میگفت آن نبود

۱۰
۱
امین
امین
احساس سوختن به تماشا نمی‌شود؛ آتش بگیر، تا که بدانی چه می‌کشم
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید