تو ببُر

که اگر نبود این چاهی که درونم حفر کردی تا از غم لبریزش کنم، نه بندگان و مخلوقاتت و نه حتی خودت سراغی از سکوتم نمی‌گفتید.

تو خودت هم دل هارا شکسته دوست داری برای همین گفتی در قلب های شکسته ای و چه ساده من

تو در منی برای خورد کردنم...

تاکه دل به هرچه متوجه شد معدومش کنی و در آخر ادعا کنی که تو می‌مانی، ولی کجا ؟

کو نشانت؟ یک بار آمدی بگویی ببار؟

مرا شکستی که بیشتر پیشم بمانی و کجاست مرام تو ک در ویرانه من سکنا داری...

حالا بیا؛ ویرانه را ویرانه تر کن نگذار چیزی بماند لبخندی را بر لب و سرخوشی را برای من نخواه، من دل سوا کردم، همانطور که خواستی ، زورم به تو نمیرسد، خنجر زیرگلوی اسماعیل است؛ تو ببر...