در کودکی فکر میکردم هرکس سنش بزرگتر میشه قدش هم رشد میکنه؛ هر سال ۸بهمن ماه میرفتم جلوی آینه تا ببینم از اون شاخصی ک همیشه برای خودم داشتم بالاتر رفتم یا نه؛ الکی هم خودمو گول میزدم و گاهی احساس میکردم بلندتر شدم.
توی خونه ما یه سری وسائل عجیب بالایکابینت ها بود ک دست هیشکی جز بابا به اونها نمیرسید
آرزو داشتم یه روز اینقدر بلند بشم ک خودم ببینم اونا چی هستن!
گاهی میرفتم روی صندلی بعد پامو میزاشتم روی سینک ظرفشویی، دستمامو محکم میچسبوندم به بالای کابینتها و از نزدیک بهشون نگاه میکردم، ولی دست نمیزدم، میخواستم اولین باری ک لمسشون میکنم بدون کمکِ خارجی این کارو انجام بدم.
یه روز پسرداییم ک ۲ سال از من بزرگتر و البته بلندتر بود بهم گفت: امین، ما هیچوقت بزرگ نمیشیم، این دروغیه ک بزرگتر ها به ما گفتن
چند روزی واقعا نگران بودم نمیخواستم حرفشو باور کنم، برای همین ۳ روز نرفتم جلوی آینه تا بعد از ۳ روز برم و تغییرات روی شاخصی ک داشتم رو چک کنم...
مدتی این فکر ک هرگز بلندتر نمیشم داشت دیوونم میکرد، و منی ک احساس میکردم آب از سرم گذشته قید همه رویاپردازی هامو زدم و رفتم تا ببین چه چیزای بالای کابینت وجود داره ظهر ک همه خواب بودن اینکارو کردم
یه ترازوی سنتی قدیمی، چندتا ظرف چینی ، چند عدد پیفپاف، و مقداری فلفل قرمزِ خشک شده.
همه رو برگردوندم سرجاش و دیگه اینکه قدم بلند نشه هم زیاد نگران و ناراحت نبودم
الان دیگه بچه نیستم، با قد ۱۷۱ هم خیلی بلند محسوب نمیشم که شاید کوتاه هم باشم ولی اینجا پر از کابینتِ ک روش چیزی نمیبینم، در عین حال دستم هم بهشون نمیرسه، اتفاقا هیچ صندلی ای وجود نداره
با گریهکردن هم کسی منو بالا نمیبره
و چه بی ذوق اند اون کابینت هایی ک بالا میرن تا دست کسی بهشون نرسه، مگر غیر از این بود که در دستیافتنی بودن مهربانی بیشتری نهفته
و مگر برای غیر از مهربانی زنده ایم؟
ما نسلی هستیم که رویاهامون(کابینت هامون) رو فراموش کردیم، چیزی برای ترسوندن ما وجود نداره...