
من برای دیده شدن یا خونده شدن نمینویسم
و اصلا نوشته های اینجای من نوشته محسوب نمیشه، حرف های دلم توی جعبه چوبی تو کشو پایینی پا تختی اتاقم محفوظ ان و گاهی برخی شون رو اینجا به اشتراک میگذارم.
هرآدم فورانی از احساسات و عواطف ک قدرت تصمیم گیری درست رو ازش میگیره، هرکس در هر حال بر اساس اطلاعات و شواهدی ک در لحظه داره تصمیم میگره و حتی احساساتش هم بر همون مسیر تعیین میشن
پس عین دل شکوندنِ ک یک نفرو بخاطر احساساتش در گذشته تنبیه کنیم، به هم دیگه فرصت اشتباه بدیم
بایکوت کردن هم دیگه مثل اینه ک دست روی دهان هم بزاریم تا حرف های همو نشنویم
اشکالی نداره من خودم اینکارو کردم خودم سکوت کردم تا شما به دستتون زحمت ندید
موندن من توی ویرگول بخاطر اندک افرادی هست ک با محبت و مهربانی شون گاهی نوشته های منو میخونن با من هم نوا میشن و این برام تسکین بخشه
امید که بتونم من هم به نوبه خودم تسکین بخش اون ها باشم؛
همدیگه رو از هم محروم نکنیم
هرارتباط زمینه ای برای نوع دوستی خواهد بود
از همه رفقایی ک وقتشون رو در اختیار نوشته های من قرار میدن متواضعانه تشکر میکنم
قطعا دلیل نوشتن من توی ویرگول شما هستید و واقعا برام فرقی نداره ک نوشته من بطور فراگیر منتشر بشه یا نه