
عجله دارم اما نمیدانم برای چه
فقط میدوم
رفته رفته اعتمادم از همه سلب میشود به یک دنیای وحشی و بی عاطفه وارد میشوم
روزگار دارد رنگ میبازد
حجاب برمیدارد و تن عریان میکند، دستانی چدنی زیر روکشی مخملی احساس می شود
و من دیگر نقش اول هیچ داستانی نیستم.
صفحه سیاه شخصیت ام شبیه به تفکرات آرتور شوپنهاور شده
نامی پر ابهت شبیه آرتور متعلق به ذهنی سیاه شبیه به شوپنهاور
امین، نامی که با بازنمایی از خودم به خود متعلق کردم
من امانت دار هستم امانت دار تمام حرف هایی که نزدم
امانت دار تمام چیز هایی که فهمیدم و تحمل کردم.
گاهی به گور خود فکر میکنم، اینکه مدفن من در دل این زمین کجا خواهد بود کاش به آنجا بروم، آنجا احساس میکنم در جایی متعلق به خودم قرار دارم، آنجا که رها میشوم برای خودم...
گاهی از این وجود بیزار میشوم