آتش نهفته

بخواهم صادقانه بگویم پسر خوب و آرامی بودم، اما نه به این معنا که شیطنت نداشتم یا از بازیگوشی‌ بدم می آمد.

راه می رفتم، می دویدم و گاهی هم می جنگیدم، حال و هوای نوجوانی در من متبلور بود، مسلکی داشتم و در آن مسلک می کوشیدم، همانند دیگر هم سن و سال های خودم.

دوستی داشتم که نویسنده بود و کتاب شعر نوشته بود، همکلاسی ای هم داشتم که دلباخته فوتبال و ورزش بود، هر کدام حرارتی نهفته در جان داشتند و رویا ها بافته بودند.

من هم حرارتی داشتم، از دانش هسته اتم خوشم آمده بود، کتاب های فیزیک را میخواندم و پیگیر جدید ترین روش های شکافت هسته اورانیوم بودم.

هنوز به ۲۰ نرسیده بودم، هنوز راه می‌رفتم و می‌دویدم و گاهی هم می جنگیدم، در حین راه رفتن بودم که بوی خاصی به مشامم رسید؛ متوقف شدم عمیق تر نفس کشیدم عمیق تر و عمیق تر...

به دنبال آن رایحه می‌دویدم، می دویدم...

کمی ایستادم تا ببینم اوضاع چطور است نگاهی به خودم انداختم در کل کهکشان همچن چیزی کسی تا کنون ندیده بود، نمی دانم از کجا، نمی‌دانم چگونه اما پیکره ای از یک پاره آتش‌ گداخته شده درونم نهفته شده بود.

به خودم آمدم، به قول سعدی: عقل و صبرم بِبُرد و طاقت و هوش

حرارتی که قبلاً داشتم در برابر این چیز عجیب و غریب حرفی برای گفتن نداشت.

اوایل ۲۰ بودم، هنوزم آن آتش نهفته مثل روز اول وجود داشت. خیلی سوزان بود، نمی‌گذاشت دمی آرام بگیرم، بعضی روزها فقط می دویدم تا یادم برود دیگر راه نمی‌رفتم البته گاهی هم می جنگیدم.

روزی در حین دویدن دوباره آن رایحه به مشامم خورد، اما از شدت سوزش آتش‌ جرات ایستادن نداشتم از طرفی هم دلم نمی‌خواست از او عبور کنم، باید تصمیم می‌گرفتم.

ایستادم و عمیقاً تنفس کردم... آتش شعله می زد و زبانه می کشید... من سر مستانه تنفس میکردم، هرچه بیشتر می‌کشیدم بیشتر می سوختم.

هرچه می‌گشتم دستم به منشأ آن بو نمی رسید، می دویدم و می جنگیدم؛ فقط میخواستم این آتش هیچوقت خاموش نشود، می‌خواستم زبانه بکشد و و مرا بسوزاند گویا همه چیز زیر سر آن بوی دوست‌داشتنی بود.

در ایامی که ۲۲ بودم، با خودم گفتم دویدن بس است، باید بگردم، باید هر طور شده این شیشه عطر خوش بو را بدست بیاورم؛ کوی و برزن های شهر را بهم ریخته بودم تا کسی راه نشانم بدهد.

هرکس که مرا میدید می‌گفت:

خوش به حالت، خیلی زود آتش گرفتی، کوتاه نیا خیلی‌ زود آن شیشه عطر را میابی.

می‌دیویدم و می‌دیویدم، می‌جنگیدم و می‌جنگیدم...

۱۰ روز بود که وارد ۲۳ شده بودم؛ به دکان عطر فروشی رفتم، هیچ کدام از عطر های آنجا بوی خوشی نمی‌داد، به عطر فروش گفتم: حالم را ببین گاهی آتش از من زبانه می‌کشد و گاهی من از آتش، من دنبال یک شیشه عطر میگردم.

گفت: آن عطر را برای خاموش شدن این آتش میخواهی ؟

گفتم: برای خاکستر شدن خودم می‌خواهم.

گفت: نامش چیست؟

گفتم: نامش را نمیدانم...

گفت: عطر تو پیش من است.

گفتم: عطر من؟ یعنی چه ؟

جوابی نداد و صرفاً تماشایم میکرد اما دلش به حالم نمی سوخت

گفتم: می‌شود آن را بیاورید، من عجله دارم.

رفت و در یکی از اتاق هایی که در دکان وجود داشت، کسی را صدا زد، متوجه شدم که همسرش هست.

درب اتاق که باز شد سنگین ترین رایحه ای که تا کنون به مشامم رسیده بود را حس کردم، دلم نمی‌خواست درب بسته شود؛ چند دقیقه بعد آن زن همراه با یک شیشه عطر آمد...

چراغدانی بود که درون آن یک محفظه مملو از عطر بود، بوی عطر به بیرون تراوش می‌کرد و درون آن چراغدان که بسیار هم پر نور بود موج می‌زد و متلاطم بود.

من؟

پیکره آتش به بند بند ناخن هایم شرر می‌زد، گداخته های آن از چشم و لاله های گوشم خارج می‌شد، پاهایم قندیل یخ بسته بود،،، هیچ قابل وصف و توصیف نبود که بخواهم بگویم، نا موزون و ناهماهنگ آتش می‌گرفتم و یخ می‌زدم.

عطر فروش گفت: برای بهایش چه داری؟

هوا هم ابری شده بود و بعید نبود باران ببارد

گفتم: خیلی راه رفتم، خیلی‌ دویدم، خیلی جنگیدم...

دلش کمی سوخت، و من اینجا نمی‌خواستم دلش بسوزد

از اینکه دلش سوخت ترسیدم که مبادا عطر من را ندهد...

گفت: پیروز نشدی ؟

باران گرفت، و رعد و برق بی امان میزد

گفتم: دیگر فقط می‌جنگم، پیروز می‌شوم...

برگشت و به همسرش نگاه کرد، متوجه شدم که چراغدان را بدستش داد اما نفهمیدم میخواهد چه کند.

آمد و با یاس جلوی من ایستاد تا میان من و عطر من حائل شود، همسرش به سمت اتاق رفت

گفتم: آقا،،، چرا او میرود؟ چرا عطرم را برد؟؟

جوابی نداد

گفتم: خب چراغدان را بدهید بروم دیگر، چرا جواب نمیدهی...

دیدم اوضاع بهم ریخته، آمدم که به سمتش بروم،جلویم را گرفت، او رفته بود و درب را بست

داد زدم، گفتم خواهش میکنم بگردید، رهایم کنید، من پیروز می‌شوم... قول می‌دهم، اورا از من دور نکنید....

این کار را نکنید من چندین سال است در پی او میگردم این درست نیست، صبر کنید، خواهش میکنم....

اکنون که نزدیک به ۲۵ هستم، می جنگم و می جنگم و می جنگم

می‌جنگم و شکست میخورم، سپس می ایستم و می‌جنگم

میجنگم و صبحانه می‌خورم، می‌جنگم و نفس می‌کشم...

ایام زیادی است که آن بو به مشامم نمی‌خورد، ولی این آتش نهفته، آرام نشده، گرچه دیگر زبانه نمی‌کشد.

سینه ام را سوزانده، نگرانم که روزی سینه ای برای نگهداری از آن نداشته باشم، به او قول دادم، حتی اگر در سینه ام نشد آن را روی سر بگذارم و باز هم بجنگم...

و چه خوش سرود مولوی عزیز:

آتش است این بانگ نای و نیست باد / هرکه این آتش ندارد نیست باد