برای بعضی از تجربیات زندگی هیچ وقت نمیشه آماده بود. حتی اگر هر روز بهش فکر کنی و تمرین کنی تا اگر فلان اتفاق افتاد چطور باشی و چه واکنشی نشون بدی اما باز هم وقتی پیشآمد رخ میده، گیج و گنگ میمونی و نمیدونی چطور از این حادثه زنده بیرون میای. دوستی میگفت برای از دست دادن تمرین کنید. هر روز و هر لحظه تصور کنید که همه چیزهای باارزش زندگیتون رو از دست میدید و باید قادر باشید فردای اون روز دوباره روی پاهای خودتون بایستید و به زندگی ادامه بدید.

چند روزی به این حرف فکر کردم و دیدم احتمالا من هم ناچارا فردای اون روز به زندگی ادامه میدم. هیچ انتخابی در کار نیست. تنها یک راه هست و اونم ادامه دادن هست. اما آیا من همون آدم روز قبل هستم؟ چیزی قطعا در درون من میٰمیره و برای اینکه دوباره شوق و امید توی دلم زنده بشه صبر کنم. روزهای تلخ رو بگذرونم و با ناامیدی مبارزه کنم.
این روزها خوب نمیگذره. همینه که فکر میکنم ما شاید هیچ وقت یاد نگیریم چطور با اندوه کنار بیایم. چطور بذاریم غم در همه وجود ما حل بشه و بعد چطور فراموشش کنیم. ناامیدی و از دست دادن همیشه برای وجود ما تازه است. هر بار با همون درد میاد و هر بار ما باهاش کنار میایم و داستان تکرار میشه.