روزها و سالهای زیادی از زندگی من صرف این شده که تنها نباشم. به جز روزهای کودکی که یه گوشه میایستادم و زل میزدم به بازی همسالانم، باقی عمر سعی میکردم کسی رو پیدا کنم که اوقاتم رو در کنارش بگذرونم و مهمتر اینکه برچسپ تنهای گوشهگیر رو از خودم دور کنم.

حقیقت امر این بود که من هم تنها بودم و هم گوشهگیر. به سختی با دیگران ارتباط برقرار میکردم و به ندرت حرفی برای گفتن داشتم. با حسرت به جمعهای دوستی چند نفره نگاه میکردم و آرزو داشتم یکی از آنها بودم. یکی از آن دخترهای شلوغ و پرحرفی که با دوستانش قرار خرید و کافه میگذاشت و حرفهاشون هیچ وقت تموم نمیشد. اما معمولا تنها بودم، با کسی صحبت نمیکردم و در تریای دانشگاه تنهایی غذا میخوردم.
در اون سالها کسی به من نگفت که تنهایی هم میشه قدم زد، غذا خورد، بازی کرد، تنهایی میشه زنگ تفریح رو گذروند، سینما رفت، توی کافه نشست و از زندگی لذت برد. برای اینکه خودم به این نتیجه برسم سی و سه سال عمر لازم بود. در این دنیا افراد برونگرا با هیجان و شلوغی و سر و صدا در حال تبلیغ نسخه فعال و مثبت خودشون هستند و از آنجایی که درک کمتری از دنیای درونی یک فرد درونگرا دارند، سعی میکنند به نوعی ما رو هم وارد بازی خودشان کنند اما قوانین بازی آنها با روحیه ما سازگار نیست و چیزی جز سرخوردگی نصیب مل نمیشود.
حالا من از تنها قدم زدن لذت میبرم، ترجیح میدهم در سکوت نظارهگر دیگران باشم، برای تماشای فیلم تنها میروم، برای فرار از مهمانی و مهمانداری عذاب وجدان ندارم و دیگر برای تغییر طبیعت خودم تنها برای همرنگ شدن با دیگران تلاش نمیکنم.