امروز داییام را از دست دادم. شاید نشود اسمش را از دست دادن گذاشت چرا که برای از دست دادن لزوما باید مالک آن بود و برای من داییام کسی بود که در پنج سالگی با او قایم باشک بازی میکردم و با همه خجالتی بودنم وقتی پشت پرده قایم میشدم، ریزریز خندیده و توی دلم دعا میکردم تا پیدایم نکند.

امروز مدام به چهره مردی پنجاه و پنج ساله فکر میکنم که میگویند دیگر کسی را نمیشناخته و لاغر و تکیده از روی تخت به پسرش نگاه کرده و شاید به این فکر میکرده که بعد از رفتنش چه اتفاقی خواهد افتاد. مثل مادرم که روزهای آخر با چشمانی بیفروغ و نگران نگاهمان میکرد و من با همان بیست سالگی خام و سرخوش ته دلم خالی میشد و پنهانی گریه میکردم.
مرگ میآید و کسی را با خود میبرد و خاطره آن روز نشستن پای پلهها و حرف زدن حین سبزی پاک کردن و بادمجان پختن را برای تو باقی میگذارد تا سالها مرور کنی و گوشه قلبت برای همیشه خالی بماند. تو زنده میمانی تا کمکم فراموش کنی که مادر داشتن چگونه است و دیگر یادت نمیآید پناه بردن به آغوشی که همیشه برایت باز بود چه حسی داشت. اینکه کسی برای همیشه برود و تو ندانی با این اندوه چطور روزگار بگذرانی و تمام این احساسات همیشه گوشهای از ذهنت باقی بماند.