در خانواده من تربیت بچهها زیر نظر مستقیم مادرم بود. ارزشهایی مانند ادب، متانت، سکوت حتی در بدترین شرایط، تحمل و تحمل و تحمل بسیار اولویت بالایی داشتند. مادربزرگم که بخشی از آموزش ما به عهدهاش بود میگفت اگر کسی حرف بدی به تو گفت نگران نباش و پرخاش نکن چون که حرف اون فرد به تو نمیچسپه اگر هم چسپید که میتونی از خودت جداش کنی و بندازیش دور. خیلی وقتها هم آهنگین میخواند که: ادب تخت و ادب بخت و ادب تاج بیادبان را دهند به تاراج.

ما هم که نمیخواستیم تاراج برویم بنابراین اصول رو به خوبی یاد گرفته و مراعات میکردیم. در طی سالها و با وجود زندگی در شرایط گوناگون و با آدمهای متفاوت، همیشه همزیستی مسالمتآمیزی داشتیم و گاهی در دلمان از ستایش به خاطر ادب و ظرفیت تحمل بالا خوشحال میشدیم و این گلوله برفی را بزرگتر و بزرگتر میکرد و ما را مودبتر و متینتر. تقریبا با هیچکدام از آدمهای اطرافمان بر طبق معاهده بزرگسالی و درک متقابل و احترام دو طرفه، مشکلی نداشتیم.
سال قبل که همسایه جدیدی به کوچه مشترک آمد و روزهای اول مدام به خاطر رفت و آمد زیاد و سروصدا عذرخواهی میکردند هم همه چیز خوب بود. اما کمکم مشخص شد همسایه جدید فلسفه متفاوتی از زندگی را دنبال میکند. هر چقدر که ما در آرامش و سکوت به سر میبردیم، خانواده جدید به صحبت با صدای بلند، گوش دادن موسیقی با صدای بلند، دعوا با صدای بلند، آشتی با صدای بلند و به طور کلی زندگی با صدای بلند عادت داشتند. تطبیق با شرایط جدید سخت بود. گاهی نیمهشب با صدای آهنگ از خواب میپریدم و گاهی با صدای قهقهه و تمام طول روز دنبال یک ساعت سکوت بودم تا کتابی بخوانم اما صدای بازی بیوقفه بچهها درست زیر پنجره هیچ وقت پایانی نداشت.
وقتی که صبرم تمام میشد و قصد میکردم مودبانه تذکری در مورد سروصدای زیاد بعد از ساعت دوازده نیمه شب بدهم برادرم میگفت: به نظرم بهتره با این شرایط کنار بیای. مغزت رو طوری عادت بدی که با وجود صداهای اطرافت بتونه متمرکز بمونه. استدلالش هم این بود که طبق شواهد همسایه ما به این شیوه زندگی میکنند و تذکر تو شاید تنها چند روز نتیجه بخش باشه. ظاهرا در نظر برادرم تغییر دادن مغز من آسانتر بود. خواهرم هم استدلال میکرد که در عالم همسایهداری خوب نیست که با این چنین تذکرهایی فضای زندگی برای هر دو خانواده را به سمت تنش ببریم.
چیزی که من میدیدم سالها تربیت عمیق در تحمل بود. در پذیرا بودن دیگران به هر شکل و نوعی و قبول حق دیگران در ابراز وجود ولو با صدای بلند. گاهی به تاثیرات عمیق تربیت و ارزشهای آموخته شده فکر میکنم که حتی باعث میشود از حق طبیعی خود برای آرامش بگذری. بعد به حق طبیعی همسایه برای هیجان و بازی و موسیقی بلند حتی اگر شلوار پلنگی باشد فکر میکنم. گاهی این همزیستیهای از سر اجبار چیز جدید به ما میآموزد و ما را به زندگی به شکل دیگر عادت میدهد. حالا این هیجان همسایه برای زندگی و این شادی بیانتها و خستگیناپذیر آنها نوعی هیجان زیر پوست ما تزریق کرده است و خواهرم هنوز میگوید: ولی این بیغمی و این سرخوشیشون رو دوست دارم. من هم هنوز گاهی به دنبال ذرهای از آرامش برنامه زندگیام را با ساعات خواب و مهمانی رفتن همسایه تنظیم میکنم.