شاید همه ما با این پرسش مواجه شده باشیم که چه بخشی از مشکلات و اندوه و ناراحتی ما مربوط به خودمان است و چه مسائلی را میتوان با دیگرانِ نزدیک در میان گذاشت و کمی غر زد و اصطلاحا سر بر شانه کسی گذاشت و کمی گریه کرد؟
گاهی خودت تکیهگاه و سنگ صبور آن دیگران هستی و از اینکه بودنت کمی به حال خوب آنها کمک میکند حس خوبی داری. اگر مثل من تربیت شده باشید که درد و رنجت را برای خودت نگهدار و به دیگران لبخند بزن و همچنین بزرگتر که شده باشی و این اندیشه بیشتر از همیشه در ذهنت پررنگ شود که در این دنیا تو هستی و خودت چه در وقت شادی و چه در اندوه و آدمی تنهاست، آنوقت برای اندکی درد و دل باید چراغ به دست بگیری و در شهر بگردی و امیدوار باشی کسی را پیدا کنی که حرف تو را بشنود و از خستگیهای تو نترسد، تو را اندرز و نصیحت نکند، ایراد نگیرد و تنها گوش کند و تو هم نترسی که برای کسی که به تو تکیه میکند نشکستهای و هنوز میتواند سراغ تو را بگیرد و در لبخندهایش شریک باشی.