امروز دوباره بارون اومد. دوبار رفتم پشت پنجره اما پشت بوم همسایه با آنتن کجی که با هیچ باد و بارونی از جاش درنمیاد و روروک بچهای که یه گوشه افتاده و دیوارای نامنظم کوتاه و بلند روبهروم منظره دلانگیزی نبودند. سمت راست حیاط خونه همسایه بعدی بود که کفشهاشون زیر بارون مونده و سمت راست... سما راست یه دیوار لخت و بلندی هست که جلوی همه چی رو میگیره و حس زندانی بودن رو به خوبی القا میکنه.

یاد فیلم call me by your name افتادم و طبیعت بینهایت زیبایی جایی در شمال ایتالیا. هر لحظه و هر گوشه اون خونه و اون شهر میتونست منبع الهام باشه. زندگی کردن در میان طراوت و تازگی و سرزندگی و زیبایی حتما تفاوتی با منظره آجرهای روی هم چیده و آنتن کج داره. ما هم اگه قراره چیزی بنویسیم شعری بگیم یا آهنگی بسازیم چیزی از طبیعت در خودش نخواهد داشت. من اگه روزی بنویسم نمیتونم طعم هلوی درخت کنار پنجره اتاقم رو توصیف کنم. نهایتش بتونم دعوا و بحث مبینا و مهلای دوازده ساله رو توصیف کنم و به علل و ریشههای اون بپردازم.