_خانوم، صداتون خیلی قطع و وصل میشه
_ بچه ها لطفا همگی تایپ کنین ببینم همه مشکل دارن یا صدا فقط برا نگار خوب نیست.
بچه ها که بچه نیستند، یکی در میان مبگویند «صدا خوب است»، «صدا خوب نیست» و مزهپرانی های مخصوص کلاسها که حالا توی این یک سال تبدیل شده به یک سری کامنت نوشتاری.
گوشیام زنگ میخورد و زبانآموزم میگوید صدایتان را فقط با لپتاپ دارم و صدای بقیه بچه ها را با گوشی. ارجاعش میدهم به کارشناس ها برای رفع مشکلش. دلم میخواهد سرم را بکوبم به مانیتور از این کلاسهای آنلاین. هدفونم را که عوض میکنم اوضاع بهتر میشود. تصمیم دارم پولدار که شدم یکی از این هدفونهای بیسیم بخرم و بعد احساس خفن بودن بکنم.
کلاس که تمام میشود شروع میکنم به گشتن توی برنامههای مختلف. خودم را در دوربین جلوی گوشیام نگاه میکنم و هنوز برایم عجیب است که دوربین گوشی قبلی ام که به خاطر ضد عفونی کردن زیاد و الکل! به رحمت خدا رفت، دوربین سلفی بهتری داشت نسبت به این یکی. شاید یکی باید پیدا بشود و بگوید دوربین های همهی گوشی های دنیا آدم را عجیب نشان میدهند تا بلاخره خیالم راحت شود. فیلترهای گوشی و بعد فیلترهای اینستاگرم را روی صورتم امتحان میکنم. حس میکنم با فاصلهی یک ثانیه میتوانم هویتام را عوض کنم و تبدیل بشوم به کسی دیگر در جایی دیگر. یا مثلا میتوانم تبدیل بشوم به یک سوپر هیرو که دنیا را از شر این ویروس پانگولینی نجات میدهد. با خودم فکر میکنم حداقل خیلی خوب میشد اگر همهی گوشی ها قلم داشتند، یا اگر نه، دوربین سلفی همهشان آدم را سوفیا لورنی، ناتالی پورتمنی نشان میداد بدون اینکه بخواهی تنظیم خاصی انجام بدهی.
بعدتر وقت سریال دیدن است. حالا فصل پنجم سریال دکتر هاوس هستم. چرا دکتر هاوس؟ چون تمام سریالهای جدید و قدیمی را در این یکسال دیده ام و دیگر چیزی نمانده. احتمالا اگر دکتر هاوس واقعی بود، میتوانست یک راهی برای خلاصیمان از کرونا پیدا کند. شمع های روی میز کارم را روشن میکنم یک عکس میگذارم، به سبک عکس های سلبریتی های اینستاگرامی! ادیت میکنم و میگذارم در صفحهام. حالا که سانتیمانتالیسم خونم تامین شده تصمیم میگیرم به دوستانم بگویم با هم یک تماس ویدیویی داشته باشیم. میدانم که این روزها برای هیچکداممان نرمال نیست. میدانم که باید هوای هم را داشته باشیم. به دوستانم در مورد مسابقه #روایتگرباش توضیح میدهم ولی خب بیشترشان فکر میکنند برنده شدن در مسابقه لینک و پارتی بازی میخواهد. هرچند بابت اینکه گوشیام قلم ندارد به خواهرم حسادت میکنم، ولی باز هم خوشحالم که گوشی هست، برنامههای پیام رسان هست، یک نیمچه اینترنتی هم هست که میتوانیم توی این شبه داستان عجیب و غریب از هم خبر داشته باشیم و مثل همیشه بگوییم :«درست میشود».
با این همه همین گوشیهایی که داریم، اگر خوب دقت کنیم به هرکداممان اگر یک سوپر پاور نداده باشد، حداقل توی این یکسال همدم زندگی خیلیهامان بوده است. برای این روزهای سخت، همین کافی است.
#روایتگرباش