داشتم باهاش حرف میزدم،میخواستم بهش بگم که این اخرین باریه که منو میبینه ولی نمیتونسم...بغض توی گلوم نمیزاشت،نمیتونسم وسط اون خنده های قشنگش وقفه ایجاد کنم
دلمو زدم به دریا و حرفمو زدم،دکتر بهم گفته بود یک ماه دیگه بیشتر زنده نیستم و توی این فرصت باید تموم کارای عقب موندم رو انجام میدادم و با تموم آدمایی که دوسشون داشتم قرار ملاقات میزاشتم...
وقتی بهش گفتم انتظار داشتم که یهو بزنه زیر گریه ولی با آرامش کامل گفت:هرچی خدا بخواد...اصلا دکتر کی باشه که بخواد بگه تو تا کی زنده ای هان؟!تا وقتی هم که هستی بهت قول میدم بهترین روزا رو برات بسازم،الانم بدو برو خونه که هوا داره تاریک میشه!فردا میام دنبالت بریم پیش دکتر باشه؟
آروم گفتم باشه و با بغض یه لبخند زدم بعدشم خدافظی کردمو رفتم خونه....
اون بهترین و مهربونترین آدم زندگیم بود،خیلی وقت بود که میشناختمش و تو همه ی مراحل درمانم کنارم بود و بهم امید میداد...و شاید یکی از دلایلی که هنوز زندم و میتونم نفس بکشم اون باشه...:)
