همیشه زمان رفوگرخوبی بوده برام توزندگی امانمیدونم چرادیگه جواب نمیده شایدبایدبه اونم نگاه چندبعدی کنم. پازل خاطراتو که میخام سرهم کنم توذهنم نیازداره به چسبی که بدونم قدرت محوکردنشم روشه. کاش عین سم قورباغه عمل کنه ومن ازاین ترانزیت مرداب بکشه بیرون مثل گل نیلوفری بدون ساقه...
یه فلسفه درموردش یادگرفتم که همیشه اونی که نمیخوای میشه چراکه بدونی که بفهمی توجه ات روبیشترمیخادهمینه که باقدرت تمرکزروش حسابی بهش فکرمیکنی واخرکارم بخودت میگی چیشد؟! چرا؟
زندگی براهیچکس اسون نبوده جز اونایی که تلقین کردن روخوب بلدشدن تابتونم ذهن خودشونم سردرگم کنن چه برسه به آدما...