
فرانسوای عزیز،
بسیار خب. کاملا حاضر و آمادهام.
نه، شاید هم نباشم. اجازه بده یک لحظه به صفحه کناری بروم و آهنگ را عوض کنم؛ بلکه اینگونه تمام کائنات و جهان با من همراه شوند و دستی برسانند تا بالاخره شاخ این « پست اول» را بشکنم. نیازی به گفتن هم نیست که تا پایان این پاراگراف احتمالا چندین و چند بار دیگر هم آهنگ را عوض میکنم. روی روتختیها غلت میزنم و انگشتانم را میشمارم. دل و رودهی کمد لباس را هم بیرون میریزم و تا غروب همه چیز را بارها و بارها دستهبندی میکنم تا ببینم در نهایت کدام نوع چینش بهتر است. اخیرا متوجه شدهام نوشتن بهترین راه برای انجام دادن این کارهایی است که مدتهاست پس زمینه ذهنم خاک میخورند. کافیست فقط قصد کنم پنجاه کلمهی ناقابل بنویسم، آن وقت است که ظرفهای نشسته در سینک چنان چشمکی میزنند و دلبریای میکنند که بیا و ببین.
حین نوشتن اینها با تلاشی که رسما باید در هرثانیه جاری باشد، سعی میکنم به تو و به حرفهایی که میخواهم به تو بگویم فکر کنم. نمیدانم از کجا باید شروع کنم اما تمام زورم را میزنم که فقط شروع کنم. یاد این حرف کذایی افتادم که میگوید « فقط شروعش سخته، وقتی شروع کنی همه چیز روی غلتک میافته. ». مشتاقانه دلم میخواهد نابغهای که این شاهکار را بیان کرده پیدا کنم و از او بپرسم چه حسی دارد اگر بخواهد با غلتک، با سرعت ۱۲۰ کیلومتر بر ثانیه، از روی جادهای رد شود که پر از خرده آجر و پارهسنگ است.
حالا که بحث نوشتن شد، لطفا به اینجا که رسیدی کمی نزدیکتر بیا تا این را در گوشت زمزمه کنم. نوشتن اینجا جز کارهایی بود که همیشه میخواستم انجام بدهم اما فقط کافی بود چند پست بخوانم تا دوباره این حقیقت زشت، که من به اندازهی کافی برای این کار خوب نیستم صاف صاف در چشمانم زل بزند و بعد هم یکی بخواباند در گوشم که بروم متنهایم را در همان خلوت همیشگی - نوت گوشیام - بنویسم. دیگر هم توپم را اینطرفها نیندازم، به هرحال الکی که نیست.
آدمیاست دیگر. گاهی از این خبط و خطاها میکند. تمام امیدم به این است که در این جهان سیالی که هر روز وسیعتر میشود، من و نوشتههایم تنها نقطهای کوچکیم که به هرحال محو و نابود میشویم و هرگز کسی مارا به خاطر نخواهد آورد. دردناک است نه؟ شنیدنش حتی با کلمات نرم و مهربانانه هم فقط مثل این میماند که کسی بخواهد تکهشیشهای را با ظرافت تمام در تخم چشمم فرو کند. آخر کیست که نخواهد در یاد بقیه بماند؟
راستش را بخواهی هنوز هم فکر میکنم آنقدرها هم خوب نیستم ولی یک چیز را خوب یادگرفتهام. باید پررو باشی و حتی اگر ته دلت مطمئنی از پس چیزی برنمیآیی، خم به ابرو نیاوری. ذهن بالاخره گول میخورد و باورش میشود که تو از پسش برمیآیی.
فرانسوای عزیزم، این نامه و بعدیها بیشتر از اینکه برای تو باشند، تلاشی مذبوحانه پر از کلماتی مایوسانه برای یافتن خودم است. برای پیدا کردن جای نقطههایم و برای دوست شدن با این تنهایی غریبی که یک عمر با هرچند پایی که داشتهام از او فرار کردهام. این نامه شروعیاست برای زل زدن در چشمهای این رفیق غریب و با او آشنا شدن.
تا نامه بعدی مراقب خودت باش،
با مهر، دخترکی در گوشهای از این آشفتهبازار.