
فرانسوای نازنین،
نزدیک به دو سه هفتهای میشود که این تکهی آهنگ از آقای علی عظیمی در سرم مرتب روی دور تکرار است. صبحها وقتی در بیآرتی به چهرههای خواب مردم نگاه میکردم، سر و کلهاش پیدا میشد و در سرم کنسرت برگزار میکرد. ظهرتر، سر کلاس و عصرتر از آن هم وقتی بین خواب و بیداری اسیر شده بودم، قایمکی کنار گوشم ورد میخواند. سر و کلهاش نه تنها در پلیلیستم، بلکه در گوشه و کنار دفترچه کوچکم و تمام جزوههایم هم پیدا شده بود. حتی متوجه هم شده بودم که هنگام ور رفتن با زخم روی مچ دستم ریتمش را در سرم نگه میدارد. امشب هم وقتی در تلاش بودم بقایای ریمل را از صورتم پاک کنم، لحظهای مکث کردم تا فقط با دخترکی در آینه ملاقات کنم که با حلقههای سیاه دور چشمش، مشغول آواز خواندن بود.
از همان اول هم حسی به من میگفت جدیاش بگیرم و البته که مثل هر انسان سالم دیگری، نگرفتم. درست مثل پایهی لق یک صندلی که جدیاش نمیگیری و آن بیهمهچیز هم تصمیم میگیرد درست وقتی رویش میایستی، جدی بگیرد و بشکند. میبایست پیشتر از اینها میفهمیدم که دارد خبر اتفاقی را میدهد که در شرف وقوع است.
فرانسوا،
یک هفتهای از تمام شدن همه چیز میگذرد و چه جملهی عجیبی است. مگر نه؟ لحظهای خوبم و ثانیهای بعد نه. خاطرات قطار میشوند و از جلوی چشمانم با سرعت میگذرند و من در میان آن بلبشو، فقط میایستم و نگاه میکنم. تا به حال هرگز به این توجه نکرده بودم که غم چطور بدنم را در آغوش میگیرد. وقتی زیر پوستم میدود، سرمای آبیاش را احساس میکنم. کم پیش آمده کاری کند که احساساتم از چشمانم سرریز کنند، و البته که این را به فال نیک میگیرم.
خوبتر هم که فکرش را میکنم، هرآنچه اشک داشتم در مسیر رسیدن به این نقطه ریختم. دیگر چیزی نمانده بود که برایش سوگواری کنم. جای خالیاش مثل قاب عکسی میماند که از روی دیوار برداشته باشم. اینطور نیست که شکل دیوار عوض شده باشد یا آجرهایش جا به جا شده باشند، فقط یک تغییر رنگ ملایم روی آن به چشم میخورد. حتی گاهی وقتها خودم هم فراموش میکنم که دیگر آن قاب عکس روی دیوار نیست. اینطور نیست که فاجعهای عظیم رخ داده باشد، نه.
اما فرانسوا هرکس نداند تو میدانی که کوچکترین تغییری در کشوی لباسهایم مرا تا مرز دیوانگی میکشاند، دیگر چه برسد به کم شدن قاب عکسی از دیوار زندگیام. قلبم خالی است ولی نه از او. پیشتر از اینها راهش را به بیرون پیدا کرد و با قدمهایی تقریبا محکم از آنجا بیرون رفت ولی فراموش کرد وسایلش را هم با خود ببرد.
خاطراتش کف ذهنم پخش شدهاند و از همیشه ناراحت و خشمگینترم بابت اینکه نمیتوانم در جمجمهام را باز کنم و آن را هم تقریبا مثل هرچیز دیگری در زندگیام، مرتب کنم. دلتنگ او نیستم، فقط میخواهم آن دیوار لعنتی یکرنگ باشد. طوری باشد که انگار هرگز قاب عکسی روی آن نبوده؛ طوری که انگار هرگز هیچچیزی آن را تغییر نداده.
کمی شلوغش میکنم. خوب میدانی که این نمودار سینوسی، مثل موجهای دریا مدام بالا و پایین میرود و محض رضای خدا، من تنها موجود زندهی کیهان نیستم که چنین تجربهای را دارد از سر میگذراند.
بعید میدانم چشمانش هرگز به این کلمات بیفتند اما اگر روزی هم گذرش به این طرفها افتاد، میخواهم بداند که
« این نامه رو نوشتم
بگم که سرنوشتم
دیگه گره نخورده به تردیدهای تو. »
با مهر، دخترکی که میداند بدون قاب عکس، نه تنها زنده میماند بلکه یحتمل بهتر هم زنده میماند.