به نام مهربان
من در پایان تمام نمیشوم،من در پایان از نوآغاز میشوم...
قریب به یکسال از دوران جدید زندگیم توی کیش میگذره و این روزها در حال سپری کردن آخرین لحظات کنجکاوی بی حد و حصرم توی این جزیره کوچیکم...
الان که در حال نوشتن این متن هستم،میتونم تمام لحظات قبل رو فریم به فریم ببینم و با جزئیات خیلی دقیق ازشون حرف بزنم.
روز قبل از رفتنم به اتاقم توی زیرزمین رفتم و مشغول نوشتن نامه شدم،نامه برای عزیزانم.توی نامه نوشته بودم که چقدر دوسشون دارم و اگه یه روزی هم نباشم اصلا ناراحت نشن،چون توی قلبم دارمشون و هرگز تنها نیستن،یه جورایی وصیت کرده بودم،با خودم گفتم،خدا رو چه دیدی،شاید نشد که دیگه بیای...
مامان زیر لب دعا میکرد،چشماش هم عین هر وقتی که بخوام ازش دور شم،پر شده بود و مشخص بود بغض داره اما جلوی خودش رو گرفت،کاسه آب و قرآن آماده بود و مامان عین همیشه توصیه های آخر و قوربون صدقه های فراوون رو تموم میکرد.
بابا توی ماشین منتظر بود که من زودتر برم تا اونم برسه به کارش.
از زیر قرآن رد شدم و صورت ماه مامان رو بوسیدم و دیگه نگاش نکردم،چون چشم های خودمم پر شده بود،نه اینکه بترسم یا تیتیش مامانی باشم،نه،اتفاقا تجربه زندگی دور از خانواده رو خیلی داشتم،چشم های بغض دار مامان کاری میکنه که نتونم جلوی اشک خودم رو بگیرم،واسه همین دیگه به پشت سر نگاه نکردم.
نرگس(خواهر کوچیکم) آب توی کاسه سفالی رو با قدرت هر چه تمام به سمت شیشه ماشین پخش کرد و در لحظه آخر همگی کلی خندیدیم.
توی ماشین تا رسیدن به ترمینال با بابا حرفای مردونه زدیم و قرار شد باهم در ارتباط باشیم و هوای هم رو از دور داشته باشیم.
حرفای پدر و پسر هیچ وقت به صمیمت حرفای مادر و پسر نمیرسه اما تهعدی که بین پدر و پسره به اندازه مهر و محبیتیه که مادر به پسرش داره.
خلاصه با بابا هم خداحافظی کردم و سفرم شروع شد.
آخرین بار که به فرودگاه رفته بودم،مربوط میشد به سالها قبل که برای زیارت خانه خدا به مکه رفته بودم.البته قبلش هم گذرم به فرودگاه خورده بود اما چیزی از اون دوران به یاد ندارم.
تحویل بار و گرفتن کارت پرواز همانا و فرود اومدن توی کیش همانا...
اولین لحظه ای که هوای این جزیره دوست داشتنی رو تنفس کردم رو یادم نمیره،میشه گفت برام آشنا بود،عین اون روزایی بود که هوای رشت شرجی بود و انگار داری آب تنفس میکنی.
کارم شروع شد،کم کم تجربه های جدیدی یاد گرفتم،با آدم های جدیدی آشنا شدم،جاهای جدیدی رفتم،اشتباهات متفاوتی رو مرتکب شدم و هزاران مورد جدید دیگه...
زندگی کردن توی یه محیط دیگه باعث میشه دیدگاه جدیدی پیدا کنی و نگاهت به اتفاقات زندگی کاملا تغییر کنه.
میتونم هزاران خط از لحظاتم توی این جزیره رو بنویسم که تلخ و شیرین بودن و از تک تک اونا درس گرفتم و باهاشون زندگی کردم شروعش با کلی علاقه بود،بعد ازش لذت بردم،مسائلی باعث شد که تجربه های تخلی داشته باشم و الان که در حال گذران روزهای آخرم،شوقی دارم برای شروعی دوباره...
تک تک داستان های زندگیم مثل:
دانشگاه رفتنم
روز اول مدرسه رفتنم
شروع دوستی با یه رفیق جدید
شروع کار جدید
و هر شروع دیگه ای رو میتونستم توی مقدمه این متن بیارم اما ملموس ترین اتفاق در حال حاضر همین بود که گفتم...
میخوام برسم به یه اصل،قانون،قاعده یا هر چیزی که میشه اسمش رو گذاشت:
هر تجربه ای که داریم،اسمش رو سال میزارم و میشه هرسال رو تقسیم کرد به چهار فصل،دقیقا عین فصل های سال.
حداقل برای من این همیشه بوده و هست و به نظرم خواهد ماند.
بهار:فصل من
تابستون:آب تنی
پاییز:سرمای بعد آب تنی
زمستان:شوق رسیدن به بهار
برای فصل های یک تجربه نام هایی رو انتخاب کردم که بیشترین حس رو میتونم باهاشون انتقال بدم و به نظرم این اسم ها برای من علاوه بر معنی لغوی،معنی تصویری و حسی هم دارن.انگار باهاشون زندگی کردم و با خوندنشون کل اون لحظه برام تداعی میشه.
فصل من
برای من شروع هر تجربه ای عین ماه تولدم فروردین،شیرین و جذابه.
با عشق و شور و علاقه و ذوق هر تجربه ای رو شروع میکنیم.
میتونم دانشگاه رفتنم رو بگم...
اونقدر ذوق داشتم که باورم نمیشد دارم وارد دوره ای میشم که دیگه دانش آموز نیستم و منو دانشجو خطاب میکنن،آزادی هام بیشتر شده و میتونم مستقل از خانواده زندگی کنم و بقدری برام شیرین بود که کلمات قادر به وصف حالم نیستن.
این بهار توی هر دورانی هست،اولین ماه های هر تجربه ای رو میگم:فصل من.
این روزا از اینکه توی محیطی جدید با آدم های جدید هستی کلی خوشحالی و دل توی دلت نیست و میخوای کلی انرژی بزاری.
توی بهار بی دلیل خوشحالم،کسی باهام کاری نداره و اغلب مسئولیت های مهمی ندارم و بیشتر حس خوشحالی و شادیه که توی وجودم شعله وره.
توی این فصل که شاید شیرین ترین فصل یه تجربه باشه،من تنها چیزی که حس میکنم لذته.
میشه اسم حس این فصل رو گذاشت:لذت
لذت از کار جدید،لذت از آدم جدید،لذت از محیط جدید و لذت از هر چیزی که برات مزه نو میده.
دقیقا عین اون خونه جدیدی که وقتی واردش میشی،بوی نو بودن میده و هیچ جا برات دلنشین تر از اونجا نیست یا کتاب جدیدی که جلدش رو با وسواس خاصی تا میکنم که تا آخر خوب ورق بخوره،عین بوی ورقه های اون کتاب جدید.
آب تنی
از بهار که میگذریم،میرسیم به تابستون.
فصلی که اسمش برای من تداعی گر،کوچه و توپ و فوتباله.
بدون دغدغه و مزاحم مشغول بازی و خوش گذرونی تا شب.
توی این فصل،ما با محیط جدید آشنا شدیم و کار رو یاد گرفتیم و برامون آسون شده انجام دادنش.
شوق اولیه تبدیل شده به صمیمت و توی این دوران خیلی خوش میگذره و چون هنوز اول کاری،کار کردن بهت حال میده و کلی کیف میکنی.
دوستات دیگه اسمت رو میدونن،اونا هم باهات خیلی صمیمی شدن و دیگه زندگی برات شده عین عسل و به چیزی جز حال خوبت نمیتونی فکر کنی.
تنها فکری که توی سرم هست توی این دوران رویا پردازی هامه برای آینده ای که با این حال خوب میتونم متصور بشم.
در کنارش فکر کن با رفقا بعد از کلی بازی کردن و بردن تیم محله بالایی جمع شیم کنار هم تا باهم بستنی پیروزی رو بخوریم.توی اون لحظه،چی میتونه دلچسب تر باشه...نه واقعا چی؟
یا وقتی توی یه رابطه عاشقانه،دست در دست هم با عشقِ تمام بهم میخندین و نگاهتون بهم گره خورده و جز مهر چیزی توی دلتون نیست و به فکر آینده ای درخشان در کنار هم بدون هیچ دغدغه ای نشستین،چی از اون لذت بخش تره؟
میشه اسم حس این فصل رو گذاشت:صمیمیت
با آدم های جدید احساس صمیمیت میکنی و برات حضور در کنارشون خیلی مزه میده.
یادمه وقتی یه مدت از رفتنم به دانشگاه میگذشت،با بچه های خوابگاه صمیمی شده بودم و از اینکه کنارشونم کلی بهم خوش میگذره،خالم خوبه و دوست دارم بیشتر باهاشون وقت بگذرونم.
این همون دوران پر از حال های خوبِ خوبه...
سرمای بعد آب تنی
به پاییز که میرسیم عین شروع مدرسه باید آماده شی که مسئولیت قبول کنی و سختی های کار یا سال شروع میشه.
یادمه وقتی به اواخر تابستون میرسیدم کلا حالم گرفته میشد.هوای پاییز کلا یه مدلیه،یه غم خاصی داره،فازغ از هر چیزی اما یادمون نره برای بعضی ها پاییزه که شیرین ترین فصل ساله چون اونجاست که براشون شروع یه داستان جذابه.
میشه توی این فصل مثال یه دوران عاشقی رو آورد.
وقتی یه مدتی از شروع یه رابطه عاطفی میگذره،و اون شور و شوق اولیه تموم میشه،روزهای سخت میرسه،روزهایی که برای گذروندنشون به صبر و تحمل و تعهد نیاز داریم.
وقتی به اینجای کار میرسیم وارد یه دوراهی میشیم:اگه بتونیم ازش بگذریم انگار دوباره متولد شدیم و از بهار که فصل لذت بود سر درمیاریم و دوباره همون دوران شیرین تکرار میشه اما اگه نتونیم به هر دلیلی از این سرما جون سالم به در ببریم،میریم توی فصل سرد سال و دوران رکود و انزوا و گوشه نشینی شروع میشه تا دوباره شوق بهاری جدید توی وجودمون گل کنه.
میشه اسم حس این فصل رو گذاشت:ارزش
ارزش اینکه ادامه بدیم یا فراموش کنیم،ارزش اینکه تحمل کنیم یا ببُریم،اینجاست که ارزش ها مشخص میشن.
گاهی یک آدم،یک کار،یک محیط ارزش تحمل کردن هزاران پاییز رو داره اما امیدی نیست که در پایین هزارمین پاییز هم اتفاق خاصی رخ بده،بخاطر همین باید شجاع باشیم و ازش خارج بشیم تا وارد زمستون بشیم.
اینکه با امیدی واهی توی کاری الکی یا با امیدی سراب گونه توی یه رابطه سخت بمونیم،شجاعت نیست،بلکه ترسه...
بلاخره یه روزی باید یا این کنار بیایم که نمیشه و این دنیا همیشه بر طبق میل ما نخواهد بود.گفتنش آسونه اما وقتی میتونیم به باور این جمله برسیم که تا سر حد مرگ برای خواسته مون تلاش کنیم...
من برای کاری که دوست دارم،تو برای کسی که دوست داری،اون برای مکانی که دوست داره،اگه تمام تلاشمون رو کردیم و نشد،قبول، وارد زمستون شو،اما طوری نشه که یه روزی بگیم میشد اما ما تلاش نکردیم.
شوق رسیدن به بهار
توی مرحله پیش هم گفتم،در صورتی وارد این مرحله میشیم که نتونیم به خودمون بقبولونیم که ارزش وجود داره یا اینکه ارزش وجود داره اما اونقدر تلاش کردیم و نشده که خواستیم برای رهایی از یه وابستگی بیمارگونه وارد این فصل بشیم.
کسی که به این مرحله رسیده،تقریبا انرژی و توانی برای ادامه نداره و مدتی توی رکود و انزواست.
من وقتی کار فروشگاه اینترنتیم با مشکل روبه رو شد،دقیقا توی این مرحله بودم و کلی آرزو و ذوق مرده داشتم.
کلی وقت صرف این کار کرده بودم اما هیچ اثری از هیچ کدوم نمونده بود و من بودم و کوهی از تلخی ها.
اما این زمستون باعث شد بیشتر با خودم حرف بزنم،اشکالات کار رو ببینم و کم کم شوق رسیدن به بهار توی وجودم شعله کشید.
میشه اسم حس این فصل رو گذاشت:آتیش زیر خاکستر
وقتی میشه این آتیش رو دوباره زنده کرد که اولا قبول کنم من یه سال کامل که شامل چهار فصل بوده رو گذروندم و الان به انتهای اون رسیدم و باید باور کنم که همه چی داره تموم میشه.بعد بشینم با خودم تجارب این سال رو ببینم و از سالی که داشتم درس بگیرم تا در سالهای بعدی زندگیم دچار اون اشتباهات نشم و در آخر از خودم و از کسانی که توی این سال کنارم بودن تشکر کنم و اون افرادی که اذیتم کردن رو ببخشم.
بعد از این مرحله کم کم شیرینی داشتن یه بهار دیگه توی وجودم رخنه میکنه و این چرخه از نو تکرار میشه...
فراموش نکنم که این چرخه برای همه به طور یکسان اتفاق نمی افته و ممکنه برای بعضی افراد جلو و عقب بشه اما به نظرم برای همه ما توی تجریبات زندگیمون همچین فصل هایی وجود داره و میشه گفت ناگزیر باید باهاشون ارتباط بگیریم.بیاید هرجا احساس کردیم راهی رو اشتباه رفتیم،حتما برمیگردیم،حتی اگه به قیمت از دست دادن چیزای باارزشی باشه،نمیخوایم راهی رو بریم که بهمون نشون دادن،راهی رو بریم که خودمون باور داریم درسته.
فصل های زندگیمون رو (چه خوب،چه بد)خودمون رقم بزنیم،نه اینکه اطرافیان بخوان فصل های زندگی ما رو رقم بزنن،شاید پادشاه جهان بیرون نباشیم اما فرمانروای دنیای درون هستیم و تمام قدرت این هستی در درون ماست.
امیدوارم از بهار و تابستون سالهامون نهایت لذت رو ببریم و صمیمی باشیم با عزیزانمون،توی پاییز کلی تلاش کنیم،تسلیم نشیم و ادامه بدیم و اگه روزی به زمستون رسیدیم ناامید نشیم و مطمئن باشیم دوباره بهار میاد و این جمله رو فراموش نکنیم که:
من در پایان تمام نمیشوم،من در پایان از نوآغاز میشوم.
ارادت
