کنکور همه چیزه،همه چیز...

به نام مهربان

بامداد پنجشنبه دهم تیرماه هزار و چهارصد،ساعت یک و چهارده دقیقه

پنج ماه میگذره از آخرین باری که نشستم پشت سیستم و شروع کردم به نوشتن.روند زندگی اصلا اجازه نمیداد بشینم و تمرکز کنم برای نوشتن.

اما امروز وقت گذاشتم،همه چیز رو تعطیل کردم و نشستم که بنویسم،چون درباره چیزی میخوام حرف بزنم که توی زندگی همه ما جوان ها حداقل یه بار دربارش حرف شده و از ما انتظاراتی داشتن.

دقیقا هزار و چهارصد روز پیش در همین ساعات بود که کنکور کوفتی رو تموم کرده بودم.

از قبل کنکورم بخوام بگم که اصلا عجیب و غریب.

از شروع سال کنکورم نشد عین انسان بشینم و درس بخونم،هر بهونه ای می آوردم که درس نخونم.کلا کرم انجام ندادن یه کاری و لجبازی کردن جزو خصایص نیکوی منه...

القصه که یه روز میگفتم گوشی میخوام،یه روز میگفتم کتاب ندارم،یه روز کلا مغزم رد میداد.

بعد برای خودم یه اتاق درست کرده بودم در حد بوندسلیگا.در و دیوار پر بود از جملات انگیزشی و نمیدونم از این چرت و پرتا که مثلا انرژی بگیرم و اینا.بعد نصف روز فقط خیالبافی میکردم که اگه رتبه ام تک رقمی شد از کیا تشکر کنم از کیا تشکر نکنم و تقریبا هر دو روز یه بار یه سخنرانی نیم ساعته داشتم برای کسایی که اومده بودن توی سالن برای تجلیل از رتبه های برتر.

به هرحال چون تخیلم قوی بود،زیاد توهم میزدم و توی هپروت سیر میکردم.به خودم که می اومدم،میدیدم ظهر شده و منم هیچی نخوندم و کاری از پیش نبردم.

بعد یه قانونی که از اون زمان جاودانه شد توی زندگیم،اختراع

Plan B

بود که تا امروز هم توی زندگیم ازش استفاده میکنم.

هر روز دقیقا نیم ساعت صرف این میشد که وقتی سوالا رو پخش کردن چطور برنامه بچینم و (پلن آ)چیزی بود که باید انجام میشد اما همیشه من میرسیدم به (پلن بی)،یعنی کار خودمو میکردم و بقیه رو میسپردم به خدا.

الانم دوستای نزدیکم میدونن که (پلن بی)چیه...

اگه نقشه (آ) گرفت که هیچ اگه نگرفت (پلن بی)یعنی هیچ کاری...

فقط میتونم بگم سه چهار ماه آخر رفتم توی محیط کتابخونه و جدی تر میخوندم.

جالب این بود که از نظر بقیه من کلی میخوندم و رتبه ام حتما دو رقمی یا در بدترین حالت سه رقمی میشه اما نمیدونستن من چه موجود عجیبی ام...

بعد جالب این بود که توی کارای خودم مونده بودم انوقت به همه مشاوره میدادم،از قضا مشاوره هامم درست بود،الانم همینه ها،به همه راه نشون میدم انوقت خودم موندم چی کنم به قول اون استاد بزرگ:

ما چاره عالمیم و بیچاره تو...

گذشت و گذشت تا اینکه رسیدیم به نزدیکای روز کنکور.

ملت همه براشون سخته روز کنکور اما خب برای من حس عجیبی نداشت،صبح با دوستام یه آژانس گرفتیم و رفتیم سر جلسه.

اون لحظه که رسیدیم خیلی باحال بود.

همه منتظر بودن و هرکسی یه فکری توی کلش بود.یه سری خانواده ها هم با دعا و نمیدونم این چیزا اومده بودن و هرکسی یه رویایی برای خودش میبافت.

صبح کنکور انسانی دادم و بعدازظهرش هم فکر کنم زبان تخصصی.دلیلش هم کاملا برای خودم نامفهوم بود که چرا دارم کنکور زبان هم میدم.ماجرا اونجا خنده دار تر میشه که فردای اون روز هم رفتم و کنکور هنر دادم.

یعنی خود نیچه یا گابریل گارسیا مارکز هم اندازه من کنکور متفاوت ندادن.

اگه قانونی بود و میشد،فکر کنم تجربی و ریاضی هم شرکت میکردم.

این دقیقا حال و روز اون دوران من بود،یعنی زندگی عشقی...

زندگی عشقی برای من فقط یه تعریف داشت:

هرچی دلت میگه بگو چشم و انجامش بده.

بعد کنکور یه حال عجیبی داشتم،عین صبح جمعه.فکر کن هر روز هفته کار کردی و عادتت شده که اول صبح پاشی اما یهو دیگه لازم نیست از خواب بیدارشی و کاری کنی...از شانس ما،کل هفته خوابم میاد و چشمم به زور باز میشه اما همین یه جمعه که میخوام بخوابم از شیش صبح بیدارم و اصلا خواب به چشم نمیاد...

آره خلاصه این میشه دوران بعد کنکور،یه استرس مزمن که برای من شبیه یه قلقلک بود بلاخره تموم میشه و با امتحانی چهارساعته یهو فشار چند ماه از سرت برداشته میشه.

البته که من جزو کسایی نبودم که برام زیاد مهم باشه رتبه چند میشه واینا.از این هم نباید بگذریم که اون دوران جزو رویاهام بود که یه رتبه درجه یک بیارم و کلی خیالبافی میکردم دربارش که کجا برم و چی کار کنم و هزارتا چیز دیگ،اما الان که دارم این متن رو مینویسم از کنکورم فقط یه عدد یادم مونده:

1008

همین و بس.به جز این عدد خوشم نمیاد از اون دوران چیزی یادم بیاد.

سال کنکور واقعا فشار زیادی رو به یه سری از بچه ها وارد میکنه و از طرفی خانواده هم اگه همراهی نکنن،واقعا تحمل این شرایط بی نهایت عجیب و غریب میشه.

نکته خنده داری که توی دوران کنکور از هرکسی میشنوی اینه که این یه سال رو سختی بکش و یه عمر راحت باش...خنده دار ترین دروغی که میتونیم به خورد بچه ها بدیم،همینه...

البته،بزک کردن این دروغ با یه سری حرف های احساسی و وعده های توخالی اونو تبدیل میکنه به یه باور.

همین باور برای خیلی ها پول میسازه،همین مشاور هایی که گلوی خودشونو جر میدن و میگن داریم انرژی میدیم،تو میتونی،آرررررررره تو موفقی، یا همین صنعت کتاب های کنکور یا همین مافیای کنکور...

کنکور واسه یه سری میشه تموم زندگی اما واسه کسایی که از این راه پول درمیارن فقط یه بازی مسخرس...

آره دوست من...

فکر نکن کنکور که تموم بشه،دروازه های بهشت رو به روت باز میکنن و وارد جایی میشی که دیگه نیازی به تلاش نداره و میتونی راحت پول پارو کنی،نه عزیزم از این خبرها نیست،به قول معروف:

اون بوی گوشت نیست که میاد،خر داغ کردن عزیزدلم...

خلاصه که تجربه من از کنکور اینه که نباید زندگیمون رو گره بزنیم به یه اتفاق خاص.مثلا کنکور تموم شه فلان میکنم،فیسار میکنم.

منتظر بمونیم تا یه اتفاقی بیفته تا بعدش چی بشه،هیچی نمیشه...

همین هست که هست.

اگه بتونی با این شرایطی که داری لذت ببری و برای خواستت تلاش کنی،وقتی به خواستت برسی هم خوشحالی اما اینکه الان برای رسیدن به چیزی که مشخص نیست از خوشحالیت بزنی و وقت بزاری و کلی تلاش کنی به امید اینکه چیزی رو توی آینده به دست بیاری به نظرم یه مقدار بی عقلیه.

نه اینکه همش تفریح باشه و اینا،نه،اما از کل زندگیت نزنی که فردا روز پشیمون بشی.

مثالش هم جاده اس...

جاده هم جزوی از مقصده،باید لذت بخش باشه که وقتی به مقصد میرسیم نگیم که حیف...

در کل کنکور هم یه مرحله از زندگیه که خیلی زود میگذره و ابدا اینطور نیست که نتیجه اش روی کل زندگیمون اثر کنه.

هزاران مثال از افرادی هست که اصلا کنکور ندادن و کلی موفق و خوشحال و شادن و افرادی هستن که کنکور بسیار خوبی دادن و ناشاد و ناموفق هستن در ادامه زندگی.

برای کنکور بجنگ،تلاش کن ولی از همه چی نزن.اگه خوب شد که خداروشکر،اگه خوب هم نشد جوری نشه که حسرت بخوری که ای وااای تلاش نکردم.

به قول معروف جوری تلاش کنیم که اگه به قله هم نرسیدیم،جنازه مون رو توی کوهپایه پیدا نکنن...

پس کنکور یه غول نیست یا نمیدونم یه جادوگر نیست که یه شبه ما رو موفق کنه یا بدبختمون کنه.

کنکور یه جزو کوچیکی از زندگی ماست نه همه زندگیمون رفقا،این حرف یه دوسته که همین چند وقت پیش کنکور رو پشت سر گذاشته،پس کنکور همه چیز نیست...شاید هیچی هم نباشه،شاید...

در واقع کنکور مثل یه امتحان سادس که همین مافیای کنکور برای اینکه بیشتر ازش بخورن این همه بزرگش کردن و دارن ازش سواستفاده میکنن.

و برای پشت کنکوری ها،دوستان من اگه به خودتون باور دارید و میدونید که از کنکور چی میخواید حتما ارزشش رو داره که یک سال یا دوسال بمونید اما یادتون نره بخاطر حرف این خاله یا اون عمو یا ترس از شکست خوردن و فرار از مسئولیت پشت کنکور نمونید،بلاخره یه روزی باید وارد فضای جدی زندگی بشید و با سختی و آسونی هاش مقابله کنید،زندگی همش دوتا تست و سه تا کتاب و چهارتا نکته کنکوری نیست،زندگی فراتر از این حرفای مسخرس.

همه شما روزی به این میرسید که واقعیت امر همین بوده و کنکور چیزی جز یه امتحان ساده نبوده،دیر و زود داره رسیدن به این باور اما سوخت وسوز نداره و حتما بهش میرسید.

سعی کنیم زندگیمون رو به ارزش های بزرگتری گره بزنیم و براشون تلاش کنیم تا اینکه بخوایم به یه امتحانی مثل کنکور بچسبیم.

وقتی کنکور خیلی مهم بشه،خیلی جدی بگیریش،انوقت اگه خدایی نکرده نتیجه خوبی نگیری انگار کل دنیا سرت خراب شده،برعکس در صورتی هم که بهترین نتیجه رو بگیری فکر میکنی چخبره و چه افتخاری کسب کردی،در صورتی که این بازی اصلا برنده و بازنده نداره و اصلا مقیاس مناسبی واسه رسیدن یا نرسیدن نیست،این فقط یه مارپیچه که سختش کردن تا ازش پول دربیارن...

وگرنه خوشبختی رتبه یک نیست،خوشبختی یه رشته خاص یا یه دانشگاه خاص نیست.

خوشبختی برای هر کس یه تعریف منحصربه فرد داره که قابل احترامه اما اینکه بیایم خوشبختی همه رو توی کنکور و یه عدد بعدش ببینیم واقعا ظلمه.

رفیق تو بزرگ تر و ارزشمندتر از اینی که تو رو فقط یه عدد بدونن.

قدر خودت رو بدون و برای خوشحالی خودت از هیچ کاری دریغ نکن.

مشتی هستی.

با آرزوی توفیق

پ ن:

این متن قرار بود تا طلوع روز پنجشنبه تموم بشه مثلا،اما قبل تموم شدنش طبق معمول دوباره یه کاری پیش اومد و تا همین لحظه نبودم که تکمیلش کنم و بزارمش توی ویرگول...اینم مدل زندگی الانه...کار،کار،کار.

نمیدونم،شاید سالها بعد به این دوران هم بخندم و عین کنکور بگم مسخرس اما الان واقعا دارم از اعماق وجودم براش تلاش میکنم و عین کنکور بیخیال بیخیال جلو نمیرم.

امید که کرونا بره و تن همتون سالم باشه و لبتون خندون.

خداروشکر بخاطر داده و نداده اش.

ارادت.

عصر یازدهم تیرماه هزاروچهارصد،ساعت پنج و چهل و شیش دقیقه