ویرگول
ورودثبت نام
Alizolfi
Alizolfihttps://HarfBeMan.pw/@alizolfi14
Alizolfi
Alizolfi
خواندن ۷ دقیقه·۶ سال پیش

لاتاری ژنتیکی

نشسته بودم و غرق فکر درباره آدما،هر لحظه یکی می اومد توی ذهنم و کل زندگیش رو بالا پایین میکردم.

کم کم داشتم به یه نتیجه واحد میرسیدم.همه ما آدما مجبوریم همونی باشیم که دنیا از ما میخواد.داستان هایی هم که توی کتاب ها میخونیم یا افسانه اس یا به صورت خیلی خیلی استثنایی اتفاق افتادن.

کلا مغز ما جا واسه این همه اطلاعات نداره و این باعث میشه ما آدم ها عاشق گفتن داستان و شنیدنش باشیم تا هم اطلاعات راحتتر توی مغزمون جا بشه و هم گفتنش برای بقیه دلنشین تر باشه.سه تا میم باعث جذابیت داستان هاست:

موجز:اغلب داستان های درجه یک کوتاهن
منطقی:بیشتر داستان ها دو دوتا چهارتان
منسجم:اکثرا بخش های مختلفش مرتبطن

باید این سه تا باشن که یه داستان باحال بسازیم و نکته جالب اینکه،وقتی درس رو به داستان تبدیل کنیم،بی نهایت یادآوریش آسون تره.پس از الان به بعد دیدی یکی داره با کلی پیاز داغ یه چیزی رو تعریف میکنه، و وقتی داره توضیح میده دستاش رو هم تکون میده و با لحنی حاکی از قدرت حرف میزنه،زود همه حرفاشو باور نکن،اون داره برات داستان میگه و یه سری جاهای داستان هم مسلما لاف زدنه.مثالش هم همین آقایونی که همشون توی سربازی خوابوندن توی گوش فرماندشون...

(البته که من خودم در زمینه لاف زنی فوق دیپلم دارم اما اغلب مدرک ام به دردم نمیخوره و بعد اتمام داستان،تمام واقعیت رو جز به جز میگم متاسفانه یا خوشبختانه)

از مجبور بودن آدم ها رفتم سر توضیح داستان...همینقدر مغزم شلوغه و ترافیک داره.

بدم نشد چیز خوبی بود.خب بریم ادامه حرفام...

گفتم که:

همه ما آدما مجبوریم همونی باشیم که دنیا از ما میخواد.

حالا یعنی چی؟

دنیا،شامل کروموزم هامون،پدر و مادرامون و جبرهایی که میحط برامون به وجود میاره.

من علی زلفی،اگه الان به جای ایران،توی یه خانواده اشرافی توی ایتالیا یا توی یه خانواده فقیر توی بنگلادش به دنیا می اومدم،آیا سیر و روند زندگیم همین بود که الان هست؟

اگه زندگی ایتالیا رو بگیرم موقعیت الف و زندگی توی بنگلادش رو بگیریم موقیعت ب،بیاید باهم به این زندگی ها نگاهی بندازیم.

الف)

اجزای صورت و هیکلم مسلما فرق داشت.

دوستان و آشنایان متفاوت تری داشتم.

الان به جای فارسی،ایتالیایی حرف میزدم.

الان به جای پراید،مازراتی سوار بودم.

الان به جای خونه 200متری،توی ویلا 1200متری زندگی میکردم.

الان به جای مسلمون بودن،مسیحی بودم

و...

ب)

اجزای صورت و هیکلم مسلما فرق داشت.

دوستان و آشنایان متفاوت تری داشتم.

الان به جای فارسی،هندی حرف میزدم.

الان به جای پراید،یه موتور سه چرخ سوار بودم.

الان به جای خونه 200متری،توی یه بیغوله40متری زندگی میکردم.

الان به جای مسلمون بودن،هندو بودم.

و...

میبینی؟

به همین سادگی میشد من اینی نباشم که هستم.

به این مبحث اسم جالبی دادن

*لاتاری تخمدانی*

من مایلم اسمش رو بزارم لاتاری ژنتیکی...

تاثیری که این جبر بر زندگی ما داره،غیرقابل انکاره.این موضوع برای خیلیا باعث ناراحتیه.اینکه نمیتونن تسلطی بر سرنوشتشون داشته باشن و به نوعی از پیش تعیین شدس همه چی.

همین خود تویی که داری این متن رو میخونی...اگه بابا و مامانت یه آدم های دیگ بودن یا پولدار بودید یا فقیر یا ایران به دنیا میومدی یا بنگلادش،باز وضعیت زندگیت همین بود؟

مسلما نبود،حتی در جزیی ترین اتفاقات هم این موضوع صادقه.

اگه مثلا رتبه من توی کنکور به جای 1008،میشد 200 بازم همین روند پیش می اومد؟

اگه من روز کنکور معدم درد میگرفت،بازم میتونستم رتبه 1008 رو بیارم؟

اگه من روز انتخاب رشته،میرفتم تجربی،وضعیت من همین بود؟

اگه

اگه

اگه

میبینی؟

هر اتفاق کوچکی که می افته،در آینده فوق العاده تاثیرگذاره،اغلب این اتفاقات هم از دایره تسلط ما خارجن.اینکه من برم تجربی یا ریاضی یا انسانی یه انتخابه،اما وقتی انتخاب کردم،محدود شدم.

انتخاب همیشه بوده و هست اما علی زلفی که از ریاضی خوشش نمیاد و از فیزیک فقط میدونه جاذبه یعنی سیب خورده توی کله یکی،چطور میتونه برای خودش در رشته ریاضی آینده درخشانی رو متصور باشه؟

یا اینکه علی زلفی آدمی نیست که بشینه بیس چاری سر درس و مشق که یه رشته تاپ تاپ قبول شه،چرا باید بره رشته ای که برای قبول شدن در اون باید خودت رو وقف کنی و تمام و کمال سرویس بشی.

شناخت این موضوعات باعث میشه،دایره شایستگی خودمون رو بشناسیم.

دایره شایستگی یعنی چی؟

یعنی آقای ایکس که قدش دومتر و ده سانته نمیتونه توی رشته دوی استقامت موفق باشه،یا خانمی که کل زندگیش سی میلیون تومنه،نمیتونه یه سرویس طلای سنگین بخره.

اینا یه محدودیت هایی هستن که ما با شناختشون میتونیم زندگی خیلی بهتری داشته باشیم.

به نظر من وقتی بدونم که استایلم برای بسکتبال خوب نیست،این باعث سرافکندگی نیست بلکه باعث میشه من قبول کنم و بپذیرم و راهی رو شروع کنم که با من تناسب بیشتری داره.

دیدگاه باحال دیگه ای هم که هست اینه:

علی زلفی که الان رتبت شده 1008 و فلان دانشگاه داری درس میخونی و الان ماشین زیرپاته و میتونی فلان تومن توی ماه پول خرج کنی،به خودت مغرور نباش،چون این اتفاقات مقدار کمی محصول کار خودته،بیشترش برات از همون جبر رسیده،پس جوگیر نباش

به قول شاعر:

یک قطره آب بود با دریا شد
یک ذره خاک با زمین یکتا شد
آمد شدن تو اندرین عالم چیست؟
آمد مگسی پدید و ناپیدا شد.

من در حد این شاعر بزرگوار به شان انسان حمله نمیکنم ولی باور دارم که افراد نباید جوگیر باشن بخاطر توهم مهم بودن...بازم به قول شاعر:ای بس که نباشیم و جهان خواهد بود ....

و

اینکه علی زلفی که الان نتونستی فوتبال رو ادامه بدی یا نشده پلنگ وال استریت شی یا نشده برسی به یه سری چیزا،غصه شون رو نخور.

اما این وسط یه چیزی یادمون نره:

اینکه بشینم یه جا بگم آره اگ اونو میداشتم،اینجوری،اینو میداشتم،اونجوری میشد،جالب نیست.

این دیدگاه سم مهلکیه که ما رو از تلاش کردن میندازه.

من با خودم شرط کردم که تمام تلاشم رو در دایره شایستگیم انجام بدم نه اینکه این باعث بشه،من فقط متکی به عوامل خارجی باشم و هیچ تلاشی نکنم.

این تفکر که در دایره شایستگی باید تلاش کرد باعث پیشرفت میشه.

دایره شایستگی هات رو بشناس و تمام تلاشت رو بکن که هر روز بهترشون کنی و دایره ضعف هات رو هم بشناس و قبولشون کن،همین.

این واقعیتیه که هست.

تفکرات قبلی من این شکلی بود:

آررره اگه بخوای میشه،هرچیزی میتونه اتفاق بیافته،تو فقط بخواه و از این صحبتا...

مثلا من بخوام پس فردا با هیلاری کیلنتون صبحونه بخورم...

در صورتی که یه کم اگه دقت کنیم،میبینم نه نمیشه.حداقل الان نمیشه.

ولی شاید در آینده با تلاش،بشه...خدا رو چه دیدی.مثال بودا...

ولی با شناخت توانایی هامون میتونیم کاری کنیم که در آینده نزدیک به اهداف قابل دسترسمون برسیم.

خیال پردازی و ترسیم آینده به بهترین شکل اصلا بد نیست اما نه اینکه بخوای توهم بزنی و توی برهوت سیر کنی.

و رسیدن به اهداف هم که کلا یه مبحث جداس که اینا درباره اش زیاد نمیشه حرف زد و به نظرم میشه توی یه گپ جداگانه کلی دربارش گفت.

خلاصه که بهترین ها در انتظار کسانی هستن که اولا خودشون رو میشناسن،به توانایی هاشون واقفن و میدونن دایره شایستگی شون تا کجاست و با تلاش بی اندازه توی این راه میرسن به اون حد عالی.

اما اینکه یکی پیدا بشه که بخواد با طبیعت بجنگه به نظرم تهش باخت میده و عمرش رو تلف میکنه.

زندگی هم اونقدر کوتاهه که اگه بخوای وقتت رو برای توانمندشدن توی نقطه ضعف هات صرف کنی،یهو به خودت میای و میبینی اع اع تموم شد عمرم.

اما اگه توی دایره شایستگی خودت کار کنی،چون بنیه اون کار رو داری،پس بهتر میتونی انجامش بدی و وقتی بهتر انجامش بدی،حمایت اجتماعی(توضیح میدم)هم همراهته و باعث تقویت مهارتت میشه و روزبه روز بهتر میشی.

حمایت اجتماعی چی بود که یهو گفتم؟

علی زلفی با قد دو متر در بسکتبال از نگاه بقیه موفق تره تا علی زلفی با قد یک و شصت سانت،و این برتری باعث میشه هم تیمی ها حمایتشون هم از من بیشتر باشه و طبیعتا بتونم بیشتر و بیشتر رشد کنم.

و و و یه صحبت مهم

اینایی که گفتم کلیت کاره و شاید یه سری داستان شنیده باشیم از افرادی که از زیرفرش رسیدن به عرش اما یادمون نره که این موارد استثنا هستن و اغلب سخت میشه به اون جایگاه رسید و شانس در رسیدن به اونجا هم نقش بی نهایت مهمی رو داره.خیلی خوبه ما استثنا باشیم اما عقل حکم میکنه اول برای پیشرفت خودمون وقت بزاریم و کار کنیم و بعدش اگه شرایط جوری شد که بشه جزو استثنایی ها بشیم،بدون درنگ بریم تو کارش.

البته تک تک این کلمات،نظرات شخصیه منه و هر دوستی میتونه کاملا نظر دیگه ای داشته باشه و بهش باور داشته باشه،فقط یاد بگیریم به هیچ عقیده ای تعصب کورکورانه نداشته باشیم و اگه حرف جدیدی یا ایده جدیدی میشنویم،حتما درباره اش فکر کنیم نه اینکه روی همون باور قبلی بمونیم.

امید که دایره شایستگی هامون رو بشناسیم و هرگز نخوایم خودمون رو با احدی در این کره خاکی مقایسه کنیم،راه پیشرفت هر کدوم از ما جدا از همه،با موفیقت من چیزی از موفقیت تو کم نمیشه و با شکست من چیزی به تو اضافه نمیشه،پس بیا به هم کمک کنیم برای موفق شدن هرکس توی راه خودش،به قول استاد رضا مارمولک:
به تعداد انسان ها راه رسیدن به خدا هست برادر...

در نتیجه:

به تعداد آدم های دنیا راه رسیدن به موفیقت و خوشبختی و رضایت هم هست
خودشناسیروانشناسیلاتاریسبک زندگی
۴
۱
Alizolfi
Alizolfi
https://HarfBeMan.pw/@alizolfi14
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید