
امروز چند ساعتی برای کار رفتم سر ساختمون. بوی سیمان،ماسه و خاک خیس خورده محل کارم رو دلچسب میکرد،خبری از میز و صندلی هم نبود... کار پرتاب آجر برای "اوستا" رو به عهده من گذاشتن. مسئولیت من این بود که آجر های سالم رو پرت کنم کنار دست "اوستا" تا دیوار رو کم کم بیاره بالا... از بیرون شاید کار ساده ای به نظر می اومد اما وقتی انجام دادم،دیدم نه آقااا.
زاویه پرتاب،قدرت پرتاب،نحوه ایستادن و هزار تا حساب و کتاب دیگه داره تا درست برسه به مقصد...
تقریبا ده دقیقه بود که شروع کرده بودم و در حال پرتاب آجر بودم که یه موضوع باحالی فکرم رو مشغول کرد. آخر دیوار که میرسیدیم اغلب یه آجر کامل جا نمی شد و بهم یکی از کلمات(کلوخ ¼ آجر ،چارک ½ آجر و سه قطع ¾ آجر) رو میگفت.
شاید بپرسی تو که بلد نبودی،چطور یاد گرفتی؟ اولین بار که گفت:فکر کردم داره با دوستش حرف میزنه و به همین خاطر منم با یه لبخند ملیح و شیرین بهش نگاه میکردم که یهو داد زد چارررکککک گفتم :بله؟ دوستش بهش یه تیکه آجر پاره پوره داد و بعدش هم بهم مقیاس های استاندارد اندازه گیری آجر رو یاد داد...
اگه آجر تیکه پاره پیدا میکردم،بهش میدادم اما اگه آجر سالم میدادم با تیشه خورد میکرد تا جا بشه توی دیوار...
با خودم گفتم ما آدما هم گاهی اصرار میکنیم خودمون رو توی دل یه نفر،توی یه شغل خاص یا توی یه جمع جا کنیم... بی خبر ازاینکه این زوری جا شدن مساویه با شکستن... آجر کاملی که توی آخرین قسمت دیوار پایین جا نمی شد رو دور نمینداختم،جای اون آجر ،یه تیکه پاره میدادم و عوضش توی قسمت بالایی ازش کامل استفاده میکردم... گاهی به هر قیمتی نباید خودمون رو جا کنیم،شاید با یه کم صبر بتونیم بریم بالاتر و نیاز نباشه تغیری هم بکنیم ... من وقتی علی هستم که کاملا خودم باشم و تو وقتی خودت هستی که کاملا(نام خواننده?)باشی.
پس بیا خودمون رو نشکنیم. به وقتش ما هم توی دیوار زندگی جای منحصر به فرد خودمون رو پیدا میکنیم... ما باید کامل جا بشیم نه شکسته...
ارادت ✌