جاده

دقیق یادم نیست دو شب یا سه شب پیش بود تفاوتی هم نداره دو بود یا سه...
یه دستی روی دو تا لاستیک کشیدم که ببینم باد دارن یا نه،که خداروشکر باد عقب عالی بود اما جلو کم...ولی خوب بود.
دستمال رو برداشتم و خاک نشسته روی صندلی و تنه و فرمون رو پاک کردم.
صدای ممتد زنجیر وقتی پا نمیخوره همراه شده بود با صدای بق بقوی کبوتر همسایه که توی حال خودش بود.
در رو بستم و سوار شدم...
هوا هم که نگم،خدا لطف کرده بود،کولر زده بود و دما رو در بهترین حالت ممکن برای پیاده روی و دوچرخه سواری تنظیم کرده بود.
واسه همین بنده های خدا هم،فرصت پیش اومده رو قدر دونسته بودن و بیرون بودن.
هر قسم آدمی که بخوای توی خیابون دیده میشد،از اون بزرگمنش ها که صدای ضبط ماشین رو تا ته زیاد کردن تا من هم از آهنگ اونا استفاده کنم تا پیرمرد و پیرزنی که با فاصله در حال قدم زدن بودن.
هر کس حال خودش رو داشت. یکی اومده پز بده،یکی اومده تفریح،یکی اومده ورزش،یکی کار داشته اومده...
خلاصه از همه اینا گذشتم تا برسم به یه پاتوق که واسه خودم دست‌و‌پا کردم.
یه جای دنج و خلوت جایی که ماه،همیشه هست و روبه روم جاده اتوبان خودنمایی میکنه...
تنها دلیل رفتن به این خلوت،دیدن جاده و مسافراس.
جاده یکی از شبیه ترین حالت های ممکن به زندگیه...
همه جاده ها از یه جایی شروع میشن و به یه نقطه ختم میشن،دقیقا عین زندگی...
همه جاده ها سر بالایی و سر پایینی دارن دقیقا عین زندگی...
همه جاده ها خاطرات خوش و خاطرات تلخ دارن دقیقا عین زندگی...
یکی از زیبا ترین و باحال ترین ویژگی جاده ها؛داشتن ماهیت گذاراست...
جاده نمیزاره کسی برای همیشه بمونه،باید جاده ها رو رفت... هیچوقت نمیشه توی جاده واسه همیشه وایستی...
گاهی وایمیستیم واسه غذا خوردن،استراحت و ...اما این ایستادن همیشگی نیست...
گاهی ایستادن ممکنه تلخ باشه،مثل اینکه پنجر کنی...
توی جاده زندگی هم همینه،خیلی اوقات جوش میاریم،کم میاریم،خسته میشیم ولی نباید برای همیشه توقف کرد...
باید ادامه داد...
یادمون نره،رسیدن به مقصد،فقط یکی از هدف های ماست...
نخوایم به هر قیمتی برسیم،گاهی نرسیدن بهتره.
از مسیر لذت ببریم و تلاش کنیم که برسیم،بقیش رو هم بسپاریم به بالایی...
جاده برای من مثل یک دفترچه خاطراته اینو وقتی فهمیدم که بعد از مدت ها،باز برگشتم به جاده ای که خاطراتم رو سانت به سانت در اون زندگی کرده بودم...
انگار نه انگار که داشتم خاطرات رو مرور میکردم،چون همه چیز واقعی تر از لحضه ای که اتفاق افتاده بودن در حال گذر از ذهنم بودن...
اما باید باور میکردم که خاطره بودن...
کم کم داشت دیر میشد اما من خیلی سخت از نمایش جذاب و رنگین و نورانی ماشین های توی صحنه جاده میگذرم...
باید میرفتم،
نمیشد بیشتر از این نشست و لذت برد،
کل زندگی یه جاده است،
باید لذت برد اما فراموش نکرد که یه روزی باید رفت...