
دیشب که از ورزش برگشتم،پای چپم به کلی لنگ میزد و خیلی سخت میتونستم راه برم اما چه میشه کرد،اتفاقی بود که افتاده بود.
رفتم حموم و دوش آب سرد باعث بهترشدن دردم شد،بعدش هم شام و شستن ظرف ها و خواب...
طبیعتا باید بیهوش میشدم و اصلا خوابی نمیدیدم،چون هر وقت ورزش میکنم از فرط خستگی،روحم حوصله نمیکنه خواب ببینه و بخاطر همین تا صبح صفحه خالی توی مغزم پخش میشه اما برخلاف عادت معمولِ روحم،این بار علاوه بر اینکه ورزش کرده بودم و بدنم آش شده بود،روحم دوباره هوس خواب کرده بود و خوابهای درهم برهم میدیدم.شام دیرموقع هم بی تاثیر نبود البته.
از روند بی نهایت بهم ریخته خواب ها مشخص بود که بخاطر مشغله ذهنی اتفاق افتادن.
صبح که بیدار شدم،اولین چیزی که توی ذهنم اومد این بود که امروز دیگه آخرین فرصته...این آخرین فرصت بود که باعث شده بود،مثلا دیشب خوابهای عجیب ببینم.از روح من بعید بود بخاطر این چیزا بهم بریزه اما حق میدم بهش،چون واقعا نیاز بود یه تلنگری بهم بزنه تا کارکنم،وگرنه اگه به من بود که هیچ قدمی در راستای کارهای محول شده برنمیداشتم.
آخرین فرصت چی؟
امروز آخرین فرصت تحویل تکالیف دانشگاه بود و منم بخاطر تنبلی های بیش از اندازه ام،اون دوتا کار سنگین رو تا الان انجام نداده بودم و فردا یعنی آخرین روز دی ماه باید هر دو رو تحویل میدادم.
بخاطر همین امروز خونه موندم تا یه سر و سامونی به این وضعیت نابسامون بدم.
صبح که یه امتحان داشتیم و به کمک دوستان،امدادهای غیبی،لطف پروردگار و همچنین امکانات فوق پیشرفته تکنولوژی و آی تی(همانند copy paste)تونستیم این امتحان رو با موفقیت پشت سر گذاشته و همچنان به پیشتازی در عرصه علم و جهبه دانشگاه ادامه دهیم.(مثلا بیانیه دادم)
بعد امتحان هم شروع کردم به انجام کارهایی که اساتید میخواستن و بین اینا هم با رفقا درباره چیدمان کار و نحوه ارسال و این قسم مسایل در حال رایزنی بودیم.
خلاصه که بعد مدت زمانی این کارها رو تموم کردم و با چاشنی محبت و احترام برای اساتید مربوطه فرستادم،مدیونید اگه فکر کنید اون چاشنی محبت و احترام،هندونه بغل استاد زدن بوده باشه.
وقتی تموم شد،دیگه دلم نیومد سیستم رو خاموش کنم و گفتم حالا که تا اینجا اومدیم،بزار یه کم بنویسم.
اینکه درباره چی بنویسم،یه کم برام مشکل بود،چون مدت هاست که دیگه منظم وقت نمیزارم برای نوشتن و این اصلا خوب نیست.بخاطر همین شروع کردم و فقط نوشتم.
از اینکه زندگیم اینقدر معمولیه که نکته قابل ذکری نداره،بی نهایت خوشحالم.
همه چی معمولیه.عینا تمام اتفاقاتی که در بالا شرح دادم در حال انجامه و من به عنوان یه آدم بی نهایت معمولی در حال گذران زندگیم.
معمولی بودن،خنثی،صاف یا هر صفتی از این قسم میتونه توصیف کننده زندگی جالب من باشه.
این اتفاق حداقل برای من یه دستاورد مهمه،اینکه آرومم و میتونم با فکر و منطق شرایط رو بسنجم و راهم رو ادامه بدم.
زندگی همه ما معمولیه اما گاهی یه سری اتفاقات خارج از دایره تصور باعث بهم ریختنش میشن.
این بهم ریختگی برای من همیشه جذاب بوده و هست و خواهد بود حتی اگه به قیمت تغییر روند زندگیم باشه و من ازش استقبال میکنم.
دوست دارم اسم این بهم ریختگی رو بزارم:
تولد دوباره بارها توی زندگی ماها اتفاق افتاده.همه ما یه بار توی عمرمون به دنیا میایم،مثلا من دوازدهم فروردین سال هفتاد و هشت به دنیا اومدم و دیگه امکان نداره مجددا از نظر فیزیکی به دنیا بیام.حداقل الان امکان نداره،شاید سالها بعد بشه دوباره یه نفر متولد شه،خدا رو چه دیدی...بگذریم.
اما این تولددوباره اینطوری نیست و میتونه بارها و بارها و بارها اتفاق بیفته.
در عقاید،افکار،جهان بینی،رفاقت ها،روابط و....
مثلا شما یکی رو میبنی تا پری روز میرفت آرایشگاه اگه دور موهاش سفید میشد،دهن آرایشگر رو آش میکرد اما الان داره تتو میزنه روی ابروش.
یا طرف تا دیروز با یکی جووون جووونی بود و عشقشون تموم دنیا رو گرفته بود،الان میاد هرچی از دهنش درمیاد نثار همون جوووون جووونیه میکنه.
یا تا دیشب با کفش های سه خط آدیداس کلی خرکیف بود و نمیدونست اصلا مارک و مدل چیه،امروز به جز نیوبالانس اونم از شعبه مرکزی دیگه چیز دیگه ای نمیپوشه.
و هزاران هزار تا از این مثال ها هست.
این تولد دوباره برای همه ما ضروریه و اگه اتفاق نیفته،ما تبدیل میشیم به گنداب.
آخه یه داستانی رو خوندم میگف:
یه روز یه خانمه یا آقاهه از یه رود میپرسه چی شده که اینقد زلالی ولی مرداب گنداب میشه؟
میگه والا ما گذشتیم و رفتیم و چیزی نذاشتیم بمونه(به قول دوست شاعرمون،ما گذشتیم و گذشت آنچه تو با ما کردی.....الی آخر) اما مرداب هرچی بود نگه داشت و نگه داشت و نگه داشت،این شد که ما همیشه پاکیم و مرداب پر از کثیفی.
حالا این مضمون کلی داستان بودا،لطفا پیامش رو بچسبید که در راستای همون تولد دوبارس.
من به شخصه بارها این تولد رو تجربه کردم.بعد چیزی که هست،این تولد عین به دنیا اومدن واقعیمون که همه جشن میگیرن و شادن همیشه شیرین نیست و گاهی ممکنه تلخ هم باشه.
من وقتی با این تولد روبه رو میشم،یه اصطلاح خودساز دارم که میگم:
از زمانی که اتفاق ایکس افتاد یا آقا یا خانم ایگرگ وارد زندگیم شد،زندگیم تغییر کرده و به دو مرحله قبل از این اتفاق و بعد از این اتفاق تبدیل شده.
چرا اینو میگم؟
چون واقعا دنیای من بعد از اون تولد به کلی عوض میشه.تیکه کلام هام،لباس پوشیدنم،مدل موهام،لحنم،شوخی هام،الویت هام و هزاران هزار موضوع دیگه.
این به نظرم یکی از زیباترین اتفاقاتیه که ما میتونیم تجربه اش کنیم و اغلب سخته.
چون تغییری رو میشه تولد دوباره اسم گذاشت که بی نهایت عمیقه و توی زندگی ما نقش فوق العاده مهمی رو بازی میکنه.مثلا اینکه من رنگ لباسم از آبی بشه مشکی یا برعکس واقعا تولد دوباره نیست.
تولد دوباره همیشه توی ذهن ما اتفاق می افته.گاهی ممکنه یه تغییر بی نهایت بزرگ توی زندگیمون رخ بده اما در عمل هیچ دگرگونی در روند فکرمون ایجاد نشه و همون آش باشه و همون کاسه.
بزار یه کم این ذهنی بودن رو بیشتر توصیف کنم:
اتفاق میشه الف
دنیای جدید با فکر جدید ب
دنیای جدید با فکر قدیمی پ
حالا یه کم فلسفی حرف بزنم.
اگر چنانچه الف به ب ختم بشه،ما میتونیم بگیم که آره دوباره متولد شدیم و دنیای جدیدی رو در حال تجربه کردنیم ولی اگه الف به پ ختم بشه،با اینکه تغییر به وجود اومده اما هنوز ما در گذشته زندگی میکنیم و فکرمون همون جاست.
اینجاست که تولد دوباره سخت میشه،چون دل کندن داره از دنیای قبلی.
توی تولد واقعی هم همینه،جنین برای به دنیا اومدن داره یه جای گرم و نرم و پر از آرامش مثل رحم مادر رو ترک میکنه برای رسیدن به دنیایی جدید و این دنیای جدید میتونه پر از موفقیت،عشق یا پیشرفت باشه و برعکس پر از خفت،دروغ و پسرفت.
بین این تولدهایی که توی زندگیمون رخ میدن،ما یه سری دوره های آرامش داریم که مهمترین یادگیری ها و سرنوشت ساز ترین تصمیمات در این دوره ها رخ میدن.
وقتی مراحل رشد روانی جنسی دوست خوبم زیگموند(فروید)رو مطالعه میکنید با یه مرحله مواجهه میشید به نام Latency یا همون نهفتگی که در اون زیست مایه یا لیبیدو به حالت آرامش دراومده و زیاد متوجه کار یا اندام خاصی نیست.
دوباره میگم که قصدم از این مثال ها فقط ذکر یه نکته سادس که به نوشتم ربط داره و اینکه به بحث تخصصی اش زیاد خرده نگیرید و به مضمون کلیش بچسبید.
خلاصه این دوره آرامشه باید باشه تا ما بتونیم تجربیات و درس های زندگی پیشنمون رو در وجودمون نهادینه کنیم تا در تولد دوباره مجدا دچار اون مشکلات نشیم.

طلاق از چیزی که گذشته،از افکاری که بودن،از جهان بینی که قبلا بوده و این طلاق باعث میشه که ما آزادانه به دوره آرامش و بعد از اونم به دنیای جدیدمون وارد بشیم.
یه اتفاق بدی که اغلب رخ میده اینکه ما تحمل طلاق رو نداریم و بدون سپری کردن دوره آرامش و فقط از روی خشم یا ناراحتی بیش از حد وارد دنیایی جدید میشیم اما از نوع مجازیش.
این یعنی چی؟
مثلا یه سری هستن که ماه به ماه شغل عوض میکنن و به امید اینکه شغل جدید درآمد بهتری داره،یکجا نمیمونن
یا
مثال دیگه اش همین عزیزان و بزرگوارانی هستند که عشق های یکی دوماهه دارن و همانند آفتاب پرست عشق عوض میکنن و اصلا اجازه استراحت به خودشون نمیدن و در وسط میدان با قدرت یکی پس از دیگری عاشق میشن و ول میکنن.
اینا اغلب توی زندگی گذشته شون موندن و به امید پیدا کردن تولد دوباره هی از این شاخه به اون شاخه،غافل از اینکه تولد دوباره اول باید توی ذهنشون رخ بده.
یا مثال دیگه افرادی هستن که با ظاهر خودشون مشکل دارن و پشت سرهم دست به عمل های جراحی خطرناک یا غیرضروری میزنن.
گذشتن از این چیزا ابدا تولد دوباره نیست و به نوعی جو زدگیه و اشتباهه.
گاهی باید یه مقدار پذیرش رو هم وارد زندگی خودمون بکنیم و باور داشته باشیم که به طور ثابت یه سری چیزا هستن و نبودشون به معنی نفی وجود خودمونه.
این باور باعث میشه ما خاطراتمون رو به عنوان جزیی از زندگی گذشته مون بپذیریم و اشتباهاتمون رو به عنوان درس هایی از گذشته قبول کنیم.
خلاصه بحث اینکه:
تولد دوباره یه اتفاق اجتناب ناپذیره و ما باید بهش تن بدیم و این اتفاق هزینه ای داره مثل یه طلاق و جدایی از گذشته که باید بپذیریمش و باهاش کنار بیایم و سعی کنیم حتما قبل از تولدی مجدد،یه کم به خودمون آرامش بدیم و بیشتر درباره همه چیز فکر کنیم.
و در آخر:
تولد دوباره خیلی آروم و تدریجی به وجود میاد و ابدا خبر نمیده و به قول یه استاد عزیزی:
هر وقت که زمانش برسه،خودش میاد در میزنه.
و ما وقتی متوجه میشیم که این تولد دوباره رخ داده که کاملا غرق در اونیم به قول استاد شفیعی کدکنی:
از زلزله و عشق(تولد دوباره)،خبر کس ندهد
آن لحظه خبر شوی که ویران شده ای...
عین همیشه تمام کلمات نظر شخصی من بود و هر دوستی میتونه به غیر از این عقاید باور داشته باشه و من بهش احترام میزارم.
چه بحث جالبی شد،لذت بردم از نوشتن تک تک حروف این متن و امیدوارم شما هم از خوندنش لذت ببرید.
ارادت