شب بسیار بدی رو گذروندم و اصلا نتونستم درست استراحت کنم،از من بعید بود که این مدلی بشم اما شد...
صبح با عجله بیدار شدم و طبق معمول وقتی این طور بیدار میشم،چشمام میشه کاسه خون...
روز عجیبی رو پشت سر گذاشتم.
امروز برای دومین بار در طول عمرم کنکور دادم اما تفاوت های فراوانی داشت با کنکوری که پنج سال پیش در آن شرکت کردم.اولین فرق در مقطع بود،کارشناسی و الان در عین ناباوری کارشناسی ارشد...
وقتی اومدم بیرون،از دم در جلسه تا الان که دارم مینوسم افراد مختلف،به بهانه های مختلف درباره کنکور می پرسن...خوبه ها که میپرسن،اما یه سری جوری رفتار میکنن که انگار من میتونم برگردم به عقب و یه مدل دیگه تصمیم بگیرم یا یه حالت دیگه درس بخونم...
عزیزمن،وقتی تموم میشه،برای همیشه تموم میشه...
امروز تجربیات متفاوت و احوالات غریبی را حس کردم.
آخرین باری که نشستم و برای خودم و دلم نوشتم به مدت ها پیش برمیگرده.
در طول شش ماه اخیر تنها دفتر خاطراتم میزبان کلمات درهم برهم ذهنم بود و در جایی مطلبی ننوشتم.
در این مدت اتفاقات فراوانی افتاد که نگهداری آنان در خاطرم و سرکوب شدنشان برای نوشته نشدن برایم بی اندازه سخت بود.
نوشتن در ظاهر کاری ساده است اما وقتی دست به کار میشی،تازه متوجه این مهم می گردی که ای دل غافل...نوشتن به قول معروف:از جان مایه گذاشتن می خواهد...
راستش دراین مدت من این جان را نداشتم و اگر جانی بود برای بقیه زندگیم صرف شد و برای مقوله نوشتن توانی برایم باقی نماند.
امروز دوباره متوجه شباهت بین دو اتفاق شدم و بر آن شدم که دست به قلم ببرم و چند خطی سیاه کنم.
شباهت بین کنکور و تیکه کلام این روزهایم...
نتیجه آزمون امروزم هر چی بشه،من راضی خواهم بود،چون نسبت به کنکور پنج سال پیشم،آدم تر بودم...
آدم تر بودن دیگه چیه؟
این اصطلاح که این روزها تیکه کلام منم هست در وهله اول یه شوخیه که با اطرافیان دارم و اغلب قصد و نیتی پشتش نیست.
در مرتبه بعدی آدم بودن برای من تازگیا تعریف جذابی شده و هر وقت از کسی میخوام نسبت به جایگاه و موقعیتش رفتار درستی بکنه یا یه تجدیدنظری توی کارش انجام بده،بهش میگم:آدم باش.
آدم بودن واقعا کار سختیه...
من و شما خیلی موقع ها آدم نبودیم و اگه از زمانش بگذره،دیگه خیلی دیر میشه و گاهی فرصتی برای جبران مافات نخواهیم داشت.مثل امروز من وقتی از کنکور اومدم بیرون.
من اواخر اسفندماه سال گذشته پدربزرگم رو از دست دادم و این موضوع بی نهایت منو متاثر کرد و شاید بگم وقفه بزرگی در راه مطالعه ام بود.
از پرگویی درباره این مطلب خودداری میکنم،چون از او گفتن در این متن نمیگنجه و شاید نیاز باشه کتابی چند جلدی درباره اش به نگارش دربیام(خدا رو چه دیدی)...
بگذریم.
از این لحاظ برام قضیه سنگینی بود که من به همراه پدر و مادرم تا شروع دوران دبستانم در کنار پدربزرگ و مادربزرگم زندگی میکردم و به نوعی تمام خاطرات کودکی ام رو با این مرد سهیم بودم.
یه مقدار که از تب و تاب این غم کم شد به سراغ فیلم هایی که از پدربزرگ گرفته بودم رفتم و برای خودم و خانوداه کلیپی زیبا ساختم و در جمع خانواده پخش کردم.
جالب اینجا بود،آخرین عکس از پدربزرگ مرحومم را نیز من گرفتم...
من در رابطه با این انسان دوست داشتنی،آدم بودم...
یعنی کارهایی را در زمان های درست انجام دادم و حالا که نیست دیگر عذاب وجدان یا از این قسم مسائل ندارم و با خیال راحت برای او از خدا آرزوی بهترین ها را دارم.
جالب تر از همه این صحبت ها اینکه:
یعنی فقط خودم تصمیم میگیرم آدم باشم یا نباشم،اما تبعات این تصمیمم دیگه از حوزه قدرت من خارجه.
آدم بودن در کنکور امروز نیز رخ داد.
تا شب قبل من میتونستم هر کاری برای تغییر نتیجه بکنم اما وقتی گذشت،دیگه گذشته...
باید واقع نگر باشیم و به این باور برسیم که اگه از زمان یه چیزی بگذره،دیگه چیزی قابل جبران نیست و اگر هم در راستای جبران هر کاری بکنیم به کیفیت انجام اون کار در زمان درست نمیرسه و اینجاست که به یاد یه شعر از استاد شهریار می افتم که میگن:
ما هم گاهی کاری رو انجام میدیم اما کی؟وقتی دیگه کار از کار گذشته...
توی رابطه ها هم همین طوره ها...
طرف توی روزای سختش من رو کنارش میخواد،توی ناراحتیاش من رو صدا میکنه اما من چی؟
اصلا حواسم نیست که داره چه اتفاقی رخ میده...
خلاصه که بیایم قبل از اینکه دیر بشه،آدم باشیم...
نشه یه روزی حسرت بخوریم که ای وااای چیکار باید میکردم که نکردم.
توی هر داستانی اینو داریم به نظرم،توی رابطه،توی درس،توی رابطه با خودمون و خلاصه هر چیزی که شما فکر میکنید...
خلاصه قبل اینکه موعدش برسه،هر تکنیکی،هر برنامه ای،هر توان و زوری داریم رو کنیم و نزاریم چیزی توی دلمون بمونه.
روزای آخر اردیبهشت سال 1401
