زری مهربون
رادیو چهرازی رو سه سال پیش گوش دادم. یه اپیزود داشت در مورد پاییز که پارسال ترند شد و تو فضای مجازی زخممون کردن بابت جمشید و پاییز و اینکه همه رفتناشون میزارن واسه پاییز و ایضا تو پاییز کسی برنمیگرده و....

صد البته که صدی نود و نه نفهمیدن اون اپیزود اصلا راجع به چی بود و اون شخصیتا کی بودن. ولی به شدت فضاش جالب بود. اصلا آدمسردش میشد وقتی بهش گوش میداد.
میدونی! جایی که من دوران کودکی و نوجوونیمو گذروندم چیزی به اسم پاییز وجود نداشت. اصلا برگریزونی نداشتیم. تازه برعکس درختای ما تو تابستون به خاطر گرمی هوا برگاشون یکم زرد میشه. پاییز واسه ما وقت سرسبزیه. با اولین بارون کم کم همه مزارع سبز و میشن و هر چی به سمت زمستون میریم مناظر دیدنی تر میشه!
همیشه رویدن برگ از شاخه خشکیده رو امری عجیب دونستن و ازش به عنوان نمادی از رستاخیز یاد کردن. همونجور که روییدن برگ از شاخه خشک مایه تعجب و تحیره، واسه ما جنوبیها ریختن برگ از درخت در فصل پاییز تعجب داره.
خلاصه اینکه تجربه برگ ریزون هممثل دیدن برف، از امکانات زندگی در شهرای چهارفصل محسوب میشه و من تا قبل از اومدن به تهران هیچ تجربه ای ازش نداشتم. پاییز برای من خلاصه میشد در شروع مدرسه، امسال بهتر درس میخونم و نمیزارمدرسا تلنبار بشه و....که البته یک ماه بعد به تنظیمات کارخونه برمیگشتم.
بعدها با دیدن پاییز واقعی و برگ های رنگارنگ درختا عاشق تنوع رنگش شدم. تصمیم گرفتم حتما جنگل های پاییزی رو ببینم و چند روزی رو به استراحت در سرمای پاییز اختصاص بدم.
از اون تصمیمم ۱۰ سال میگذره و هر سال به یه دلیلی نتونستم. البته پیشرفت هایی هم در این زمینه داشتم. مثلا از سه سال پیش که خونوادم اومدن پیشم و با هم زندگی میکنیم، متوجه این برنامم شدن و از اون سال به بعد سه نفری برنامه میریزیم که بریمجنگل پاییزی و سه تایی برامون جور نمیشه. که با اینتفاسیر میزان ناکامی ما سه برابر شده. اگه این پیشرفت نیست پس چیه؟
حالا که تو توی زندگیمی بزار تو رو هم در این لذت(و صد البته ناکامی احتمالیش)شریک کنم.
یه کلبه توی جنگل. با پنجره شیشه ای عریض. وسط ظهره، ولی حجم ابر و بارون انقدر زیاده که انگار قبل از غروبه. بارونبه پنجره میخوره و قطره های بارون با تشکیل ائتلاف راه خودشونو به پایین پیدا میکنن. بیرون از کلبه برگ درختا رنگینکمانی از رنگ های گرمرو درست کرده نارنجی، قرمز، زرد، قهوه ای. بوی برگبارون خورده همه جا پیچیده و درخشش برگ ها در بارون چندین برابر شده.
بخاری روشنه و بوی چوب توی کلبه پیچیده. واسم یه لته درست میکنی. روی کاناپه رو به پنجره نشستیم. تکیه دادیمبه هم همونجور که داریم قطره های بارونو میبینیم، تو لیوان لته، ها میکنیم. بوی قهوه مستمون میکنه. این شعر شفیعی کدکنی توی ذهنم تکرار میشه:
گر درختی از خزان بی برگ شد
یا کرخت از سورت سرمای سخت
هست امیدی که ابر فرودین
برگ ها رویاندش از فر بخت
بر درخت زنده بی برگی چه غم
وای بر احوال برگ بی درخت...
دستمو دورت حلقه میکنم، میچسبونمت به خودم. پیشونیتو میبوسم. سرتو میزاری روی شونهم و منخیره به برخورد قطره ها به پنجره به این فکر میکنم که ای کاش این لحظه تا ابد ادامه پیدا کنه.
دوست دار تو علی
پ ن ۱: تو استتوس جا نشد. اینجا نوشتنش?
پ ن ۲: هیچ ربطی به حرفای امروز نداشت. یهو ایده ش اومد نوشتمش