علی مهربونم !
سلام
این نامه رو در حالی برات مینویسم که هنوز تو قرنطینه هستم و آخرین دوز دارو هامو خوردم .
نمیدونم بهترم یا نه ولی نمیخوام راجع به تنگی نفس و سرفه و دردهام بگم ، همشونو خودت میدونی.
میخوام از خودمون بگم . من و تو ، علی و زری
یادته امروز ازت پرسیدم اگه اینجا بودی بغلم میکردی؟
گفتی آره و قند تو دلم آب کردی .
گفتم میگیری دیوونه !!!!
گفتی مواظبم، ماسک میزنیم و از پشت بغلت میکنم و دوباره قند تو دلم آب کردی .
با خنده گفتم مگه فرق داره؟
گفتی نمیدونم ولی اگه پیشت باشم نمیتونم بغلت نکنم .
اونوقت دیگه کار از قند و نبات گذشته بود . غرق شدم تو کلماتی که یکی یکی تو صفحه ی گوشی میدیدم .
بعدش هم چند بار رفتم بالا و این جمله ها رو دیدم و دوباره دلم همون جوری شد . و اون لبخند عمیق و اشک که کسی نفهمید از خوشحالیه یا درد
علی جونم
من الان به آبی و آرامش دریای خزر فکر میکنم تو اولین دیدارمون . به نسیم خنک اردیبهشت که از سمت دریا میخوره تو صورتم و نمیتونم چشمامو باز نگه دارم . به شکوفه های آلوچه ی باغ مادری و بیمارستان که عکساشو برات فرستادم .
به بارون. به تک درخت گردوی ییلاق . به بهار های نارنج شهرم فکر میکنم که از دیدنشون مرحومم.
به روزهای خوب فکر میکنم به تو ! به بودن به زندگی به آرامش به همون سفر یهویی دو روزه که دیشب حرفشو زدی
به همه لذتهای جذابی که داشتم و دارم .
و به مرگ !
به جیزی که بهش فکر میکنم .
به چیزی که هر بار ازش حرف میزنم اخمات میره تو هم و تلخ میشی .
اما تو جگر گوشه !
تو به مرگ فکر نکن تو به حال این روزهای من فکر نکن
تو فقط بخند
هر وقت برام عکس میفرستی بخند ، هر وقت تماس تصویری داریم بخند
همیشه بخند
و منو دوست داشته باش و بهم بگو که دوسم داری
که سخت بهشون نیاز دارم .
دوستت دارم و این جمله رو با تمام ظرفیت معنایی که داره ، بهت میگم.
دوستت دارم ، خیلی زیاد ، خیلی بیشتر از اونی که تو تصور میگنجه.
عاشق تو ، زریِ تو
پی نوشت :
زن: روز خیلی بدی بود
یه چیزی بگو حالمو خوب کنه .
( و مرد ، نام او را چند بار تکرار کرد ... )
دیلیپ وئرما