عزیز دلم
الان که دارم این نامه رو برات مینویسم صبح جمعه هست و تو جلسه نشستیم و منتظر رییسیم که بیاد و جلسه شروع بشه .
در جریان هستی که بیمارستان این روزها چقدر شلوغ پلوغه و چقدر درگیر بیمارستانم .
فردا دیگه روز امتحانه و التهاب به اوج خودش رسیده .
علی مهربونم
تو تمام این لحظات امکان نداشت حضور تورو در کنار خودم احساس نکنم . همیشه پیش منی و در جریان کوچکترین مسائل من هستی.
قدیمی ها برای یارشون شعر مینوشتن و دوره ، دوره یارا و ساقیا و از کوچه ی ما می گذری و بوی زلف و ... بود که باعث ذوق و شوق دلداده ها میشد
الان شده استوری و پست و پیامک و ...
بالاخره باید برای یار به روز بود ?
صبح استوری ای رو که آخر شب گذاشته بودی ، دیدم .
یه بک گراند زیبا از یه روز برفی و جاده ی برفی و چند تا درخت که با برف پوشیده شده
بالا سمت چپ عکس این دو بیت رو نوشته بودی :
کاشکی آخر این سوز بهاری باشد
کاشکی در بغلت راه فراری باشد
کاشکی بد نشود اخر این قصه ی بد
کاشکی باز بخوابیم ... ولی تا به ابد ...
علی جونم
دیشب هم بهت گفتم
اگه حتی اگه قرار نباشه تا آخر عمرم تورو ببینم ، نیاز دارم که بدونم دوستم داری و همین ، شیرینی کل زندگی من خواهد بود .
موکوشله
رستگاریِ من ، آغوش تو و آروم گرفتن کنار توست .
درسته که از هم دوریم اما من فکر میکنم خیلی بیشتر از اونهایی که کنار هم زندگی میکنن ، باهم هستیم .
یار دور دلبرم
تمام طول روز با منی و با وجود شرایط کاریمون از کوچکترین فرصت ها استفاده که نه ، سواستفاده میکنیم برای باهم بودن .
اگه واتس آپ و اینستا نبود چجوری زنده میموندیم?
جگر گوشه ی من
الان که با تو حرف میزنم یکی یکی همکارا دارن از راه میرسن و من گرم صحبت با توام
زندگی من این روزها به دوران قبل و بعد از تو تقسیم شده
احساس میکنم قبل تو خیلی از روزها خیلی از لحظه ها خیلی از احساساتمو اسراف کردم .
اما تازه الانه که دارم عشق و تجربه میکنم و ازش لذت میبرم و برای تک تک لحظه هاش تو دلم قند آب میشه .
پس بیخیال دنیای واقعی
لطفا در دنیای خودمون منو بغل کن ?
لبهات کجاست؟
به قول واقف لاهوری بوسه ای ده علی الحساب و مپرس
آرزوهای بی شمار مرا ....
.
.
پی نوشت : جلسه تموم شد. امتحان ما افتاد هفته ی دیگه ?????
راستی !
امروز ولنتاینه ?