علی عزیزم سلام
تازه رسیدی به مقصد و خوابی. آروم بخواب که خسته ای جگر گوشه ی من .
امروز سرچ کردم دیدم تا حالا ۲۸۸ کیلومتر ازم دور بودی الان شده ۸۴۶ کیلومتر . خنده داره ولی عجیب دلتنگتم و این دلتنگی عمیق تر و دور تره .
احساس زنی رو دارم که یارش تا حالا کنارش بوده و الان رفته سفر .
از صبح همش این شعر مهدی سهیلی رو زمزمه میکنم :
ای رفته از برم به دیاران دور دست
با هر نگین اشک به چشم تر منی
هر جا که عشق هست
و صفا هست و بوسه است
در ساغر منی
در خاطر منی ....
عشق زری!
روانشناس ها میگن بعد از کرونا مردم با هم غریبه میشن ، آغوش های منع شده و بوسه های تحریمی ، خیلی هاشون برنمیگردن و آدمها سرد تر از گذشته میشن .
هر جور حساب میکنم با حال و روز من جور در نمیاد . چون من الان دلم پر میکشه واسه یه لحظه دیدنت و به آغوش کشیدن و بوسیدنت و قراره به محض اینکه آزاد بشم تلافی همه ی این روزهای دلتنگی رو سرت در بیارم. که بگی زری دیگه از کوالا هم رد شدی تبدیل شدی به چسب دوقلو .
مگه میشه آغوش منع شده ، منو حریص تر نکنه بهت ؟
منی که بی دلیل میبوسیدمت ، میشه وقتی تحریمم دیوونه نشم؟
روانشناسها هم یه چیزیشون میشه .
موکوشله
آرزو میکنم این سفر اجباری بهت حسابی خوش بگذره و خستگی این روزهای کاری پر تنش از تنت در بره.
که خوشم به خوشیت .
یار دور مهربون !
قرار شد دیگه سفارشات بهداشتی نکنم ولی قسمت میدم به عشق که مراقب خودت باشی .
و میدونم که هستی چون قولشو بهم دادی و مرده و قولش و تو مرد ترینی برای من
یادت نره دوستت دارم . بی طمع و با تمام وجود
میبوسمت از دور
و به زودی از نزدیک
قربانت، زری !