سلام عزیز دلم
نامه ای از شمال به جنوب برای یار دور در سفر
این نامه رو روی صندلی چوبی راک ، کنج گلخانه ی کوچکم برات مینویسم .
اگه احوالی از من خواسته باشی طبق معمول سخت دلتنگم و غمگین
چند روزه که دوباره رفتی سفر، باز هم پروژه ی جدید اینبار جنوب
و این برای منی که بچه ی شمالم یعنی خیلی خیلی دور
و باز تو شدی یار خیلی خیلی دور
و همین دوری و دلتنگی و غم باعث میشه اذیتت کنم ، تو اسمشو میذاری امتحانات زری
ابتهاج میگه :
آنكه از جان دوستتر ميدارمش
با زبانِ تلخ ميآزارمش
گرچه او خود زين ستم دلخونتر است
رنجِ او از رنجِ من افزونتر است
در موردش زیاد فکر کردم اما هنوز نتونستم هضمش کنم که چطور دلم میاد تو رو که بیشتر از جونم دوستت دارم آزارت بدم .
تویی که با همه ی غم های بی اندازه ام
با غرغر هام
با دیدن قسمت های تاریک وجودم ،
به دوست داشتنم ادامه میدی
علی مهربونم !
من با تو به قسمت بزرگی از رویاهام رسیدم
و این یعنی تو بهترینی برای من ، همون که بهش میگن نیمه ی گمشده
با همه ی این احوال میخوام بدونی ، چون تو باهامی، هیچی برام مهم نیست
وقتی میگی : زریِ من! هر اتفاقی بیفته ، من همیشه کنارتم
ما همیشه باهم خواهیم بود .
ولی بهم بگو که اگه دیگه خوابتو نبینم چه کنم؟
.
.
.
عاشقِ تو ! زریِ تو
پینوشت ۱:
چون گفته بودی شرمنده میشی که جواب نامه هامو نمیدی ، نخواستم نامه بدم ، ولی نشد
پینوشت ۲ :
《 بیا فدات شم ! 》 لازمم ، شدید ?
پینوشت ۳:
آخرین گز آردی رو به نیش کشیدم و نکن از حظی که بردم