علی مهربونم سلام
از دیروز اوضاع شهر به هم ریخته
دو تا مریض تو بیمارستان بستری شدن و تا الان که دارم برات نامه مینویسم هنوز جواب ازمایششون نیومده که معلوم بشه به کرونا مبتلا شدن یا نه .
جلسات اضطراری پشت هم تشکیل میشن ، مدارس فردا تعطیل شدن.
ممکنه یه بیمارستان تخلیه بشه ، معلوم نیست کیا باید برن اونجا برای مراقبت از بیماران کرونایی .
نگرانم ، تو هم نگرانمی...
پرسیدی تو رو راه میدن اونجا؟ و وقتی فهمیدی جواب منفیه گفتی داوطلبانه بیای?
چرا من نمیرم برات ، عشق زری؟
اما
اما
تو دنیای خودمون
همه چی امن و امانه ، آرومِ آروم
تصدقت شوم ، ملالی نیست جز دوری شما
اون موقع که سرم رو پاهات بود و کتاب میخوندم برای تدریس کلاس فردا و تو مشغول بازی با موهای ژولیده ام بودی ، گفتی زری پیشت باشم با کاردک هم نمیتونن منو ازت جدا کنن، بس که آویزونتم
من در حالی که قند تو دلم آب میشد ، گفتم : خیال میکنی ، چون دلت تنگه ، بعدا خوب میشی
گفتی : پس دعا کنم زودتر بعدا شه ، انقدر کنارت باشمکه دلمتنگت نباشه
منم گفتم : آره ، دعا
آخه غروب جمعه است و دلمون تنگولیده واسه هم .
تو هم دم به ساعت این قلب نصفه و نیمه ی منو بنداز رو آریتمی.
حرف من این بود که آدمها برای هم تکراری میشن
من تورو در شرایط عادی و استیبل ندیدم
ما همیشه از هم دوریم
مسلما وقتی به هممیرسیم میخوایم از این فرصت کم، کمال استفاده رو ببریم. ولی وقتی همیشه کنار هم باشیم ممکنه این رفتار تغییر کنه.
تو همین گیر و دار یهو یه جمله گفتی که دهانم دوختی :
زری من قول میدمبهت روز اول و اخری که کنارت باشمهیچ فرقی نداشته باشه
اینو که گفتی قلبه یه ثانیه وایستاد ...
زندگی خودم قبل از تو در کسری از ثانیه از جلوی چشمم گذشت ، باورم نمی شد ،
قبل از تو من فقط زنده بودم ، همین
زندگی من بعد از تو شروع شده
خیلی حرف گنده ای بود برام
چون میدونم الکی قول نمیدی ، فهمیدی ترس منو .
قول دادی که دلم قرص باشه
که لازم نباشه بهت تافت بزنم همینجوری ماه بمونی .
ماه بی تکرار من !
امروز یکی از روزهای قشنگ زندگی من بود . که تو ساختی برام . پر از حرفهای قشنگ، قربون صدقه های دلبر و قولهای بزرگ
دنیام با تو امنه
بمون برام علیِ من
دوستدار تو ، زریِ تو ...