اردیبهشته، پنجره های سفید خونه بازن ، باد پرده های حریرِ سفید رو هل میده تو و برگهای پتوس ابلقِ رو میز رو میرقصونه
صدای موزیک میاد : می خندی تا دنیا رنگی تازه شود
با لبخندت شادی بی اندازه شود ...
خونه مثل همیشه روشنه
خونه !
خونه ی من و تو
خونه ی ما
میپرسی من کجام؟
تو اتاق خواب
تخت مرتب و دست نخورده است فقط من افتادم روش ، دمر
اینجا هم پنجره بازه و نسیم حریر پرده رو تکون میده و نور میپاشه تو اتاق ، میریزه رو گلِ میزچه ی کنار تخت امروز یه جوونه زده ، یه برگ کوچولوی براق
منم کتاب به دست خیره به جوونه ، پیرهن کرمه تنمه همون که همیشه با تک بند بالا تنه اش بازی میکنی و از شونه ام میندازی پایین ، همون که پره از رزهای قرمز درشت
پرده تا وسطای اتاق میاد و میرقصه و برمیگرده
دلبری میکنه واسم که نگاهمو از جوونه بردارم و خیره شم به رقصش، یاد تو بیفتم و رقص لبهامون تو چادر...
و پاهام که طبق معمولِ زمانی که دمر میخوابم در حال تاب خوردنه با ریتم موزیک :
بنشین لحظه ای رو در روی من
چایم را با عطرت ، هم بزن ...
راستی تو کجایی؟
امروز که جمعه بود
آها، سفری ، دو تا پروژه همزمان تو دو تا شهر متفاوت ...
یه هفته است نیومدی خونه ، شایدم اومدی ، مثل عمو نوروز و منم مثل ننه سرما خوابم برده بود و جوونه ی گلدون رو میزچه کار نوازش تو بوده؟
خوابم یا بیدار ؟
باد شدید شده ، سردم شد . پاهام لخته آخه
پنجره هارو بستم . نکنه پرده ها باهام قهر کنن؟
تو کی برمیگردی؟
که بلند صدات کنم علی جونممممم
و تو هم بلند بگی جونِ علی
که بلند تر بگم دوسِت دارم ....
صدای باز شدن در اومده ، خوابم یا بیدار؟
پی نوشت:
از عاشق شدن زری هفت ماه گذشت ....
علی جونم!
روا بود که چنین بی حساب دل ببری؟