تاب میخورم
با همون تاب بچگی هام
در خانه ی ییلاقی پدر
هوا مه آلوده
سمت راست درخت گردو سمت چپ آلبالو پشت سر چشمه و بوته های گلپر و همون نسیم خنک و شگفت انگیز که میرقصونه برگهای درخت رو و موهای منو.
تاب میخورم
یه شومیز چهارخونه ی آبی و صورتی و سفید پوشیدم، با شلوار جین آبی و جوراب های پشمی مخصوص ییلاقمون
چشمهامو میبندم و دنبال بهانه ی زندگیم میگردم
تو رو میبینم
درست پشت سرم
جلوی بوته های گلپر که الان پر شدن از چترهای زیبا پر از شکوفه های سفید
داری تابم میدی
میخونم تاب تاب عباسی خدا منو نندازی
اگه میخوای بندازی بغل علی بندازی
می خندی و میگی من که پشتتم چطوری بیفتی بغلم ؟
دیگه قوانین فیزیکو زیر و رو نکن دختر !
همینطور که تاب میخورم ،خودمو رها میکنم سرو بدنم تو یه راستا افقی میشه ، این جوری میتونم ببینمت .
موهام میرسه به زمین ، میخوره به چمنهای مه زده .
میگم خب بیا جلو که همش دلم بخواد خدا منو بندازه .
می خندی و نمیدونی دل منو بیچاره میکنی با اون لبخند
نمیدونی که به خاطر دیدن اون لبخند رو لبت، فیزیک که سهله ، تمام قوانین دنیا رو بهم میریزم با دستهای خالی ولی قلب گرم
گرم به تو و مهرت
اومدی جلوم دست به سینه
چرا تابم نمیدی؟
گونه ات و میاری جلو یعنی با هر تاب یه بوسه باید بشینه رو گونه ام.
ولی خدا منو بندازه تو بغلت که جذابتره
اونوقت هم آغوش هست و هم بوسه
چی بیشتر از یه آغوش گرم تو هوای مه آلود ییلاق و یه بوسه ی یواشکی دور از چشم بقیه، وسط اینهمه قطره ی ریز خنک ، میچسبه ؟
اونقدر تو آغوشت بمونم که خیس بشیم از شبنم و مه .
یکی در میزنه و خیالت پرواز میکنه
.
.
عزیز دل من
چند کوه فاصله بینمونه
اما جفتمون ایمان داریم شاید کوه به کوه نرسه اما آدم بیقرار به یارش میرسه.
تو دلم بلند صدات میکنم ، به جایی که هستی خیره میشم ، کوه صدای دلمو منعکس میکنه بهت میرسه و صدای جانمِ تو رو به من .
بگو جانم که جانم گفتنت ، جانم! شده جانم
تصدقت، زری تو