علی عزیزم سلام
الان که نامه رو برات مینویسم نیم ساعته خوابی و باید بنویسم ، دیر زمانی است که از تو بی خبرم، یار !
داشتم بهش فکر میکردم اگه تو زمانی بودیم که آدمهای دور از هم برای هم نامه مینوشتن، یا تو دورانی بودیم که مردم تو صف تلفنهای همگانی منتظر میموندن تا با یار دورشون تماس بگیرن، چقدر بهمون سخت می گذشت و من مثل این نیم ساعت ، همیشه دلتنگ بودم .
شاید هم هیچوقت همو پیدا نمی کردیم و چه خسران عظیمی شامل حال قلبم میشد.
من که راضیم از این عصر ارتباطات ، که اگه تو این عصر نبودم ، میلیونها سال پیش مرده بودم .
یار دور مهربونم !
اندوه مثل ناخالصی ته نشین شده تو لیوان میمونه
که هر چقدر هم بگذره از بین نمیره و با یه تلنگر، بسته به قدرتش ، وجودتو از اندوه پر میکنه.
زندگی من هم مثل همین لیوانه با اندوه ته نشین شده که دوست ندارم تلنگری بهش بخوره .
که یادم بیاد زمانی معانی بی کرانه و زیبای خیلی از کلمات ، برام بی معنی شده بود .
یادته نرودا میگه:
اما اگر هیچ چیز
نتواند ما را از مرگ بِرَهاند
لااقل عشق
از زندگی نجات مان خواهد داد ...
چقدر بده زمانی بهش باور داشته باشی و زمانی برات بی مفهوم و مرده باشه .
این اندوه گاه و بی گاه میاد و منو غرق در غم میکنه
غم از دست رفتن قشنگی مفاهیم زندگی
اما این غم ، نمی مونه
چون بزرگترین شانس زندگی من
تو!
کنارمی
محبوب شیرینم !
از وقتی تو رو دوست دارم دوباره به زندگی خودم برگشتم .
و دوباره عشق رو باور کردم
و کم کم اون مفاهیم زیبا دوباره دارن تو ذهن ترسو و محافظه کار من ابدی میشن .
علی جانم!
میخوام مراقب این کلمات باشم .
میخوام ازشون در مقابل پلیدی ها و ناکامی ها و دروغ ها محافظت کنم .
و نذارم اندوه جای بیشتری رو تو لیوان بگیره .
و تنها باور من تویی
اینکه تو کنارمی و از من و باورهای من محافظت میکنی
چون من گلتم و مسئولمی
چون اهلیم کردی ...
و چه خوب بلدی ، مرد من !
لطفا مراقبم باش
لطفا بغلم کن
لطفا منو ببوس
که عشق تو منو از زندگی نجات خواهد داد ...
.
.
عاشق تو ، زریِ تو