
خونه عزیز جون خدا بیامرز یه درخت صنوبر ( تبریزی ) داشت ، تنومنننننند.
بچه که بودم خیال میکردم گلهای کرکی که تو بهار از درخت صنوبر تو هوا معلق میشه ، همون پنبه هست و پنبه رو از این گلهای کوچولوی کرکی تولید میکنن .
عزیز جون که فوت کرد ، درخت تنومند صنوبر هم توسط دایی کوچیکه از تیغ اره موتوری گذشت. به خاطر همون گلهای کرکی معلق و جذاب ??
میگفتن تو خونه پر شده از کرک
میگفتن میره تو ریه ها و اذیت میکنه
یار دورم !
سه شنبه اومدی و منو دوباره عاشق خودت کردی .
کنار رود ، کنار اون درخت صنوبر که گل هاش تو فضا معلق بود مثل دونه های برف ، سبک و رها مثل تو و من ...
علی عزیزم !
من آدم قانعی ام . فقط یه جایی باشه که بتونم بغلت کنم و مدام ببوسمت .
و لمس کنم بوسه های تو رو و گرمی دستاتو
اینها لیستی بود از تمام چیزهایی که از زندگی میخوام.
در آغوش کشیده شدن
بوسه
آسوده شدن
دوباره در آغوش گرفتن ، بوسیدن ، آرام گرفتن
و دوباره و دوباره
لذت عظیم بی انتها
زندگی واقعی
و اما
تماشای طبیعت سبز بهار به همراه تماشای توی زیبا ، موهبت شیرینیه که خدا تو دلش گفت حالا که زری بچه ی قانعیه ، غرقش کنم تو مستی و این قاب دیوانه کننده رو با عشق تقدیمم کرد.
تو
کنار من
بوسیده شدنت با لبهای من
و تماشای تو و بهار در یک قاب
بهارِ زندگی من !
یه روزی میرسه که موهامون سفید میشه، مثل همون چند رشته ی سفید جذاب کنار شقیقه ات .
و خط میفته رو صورتمون و دستهامون
ولی من همچنان به بوسیدن تو مشغولم .
تا انتهای جان
.
.
دوستت دارم ، از عمق جان
بوسه